Είπα και εγώ να παραμερίσω τους ενδοιασμούς μου για την ποιότητα των θεατρικών πειραματισμών στην πόλη μας και να παρακολουθήσω θεατρική εν Λαρίση, Ερασιτεχνική, δυστυχώς , παράσταση θεάτρου. Τα της επιλογής του έργου, με τι κριτήρια θεέ !!!!, τα της υποκριτικής, τα.. τα…. ( η σκηνοθεσία παιζόταν) τα παρακάμπτω, θα ασχοληθώ μιαν άλλη φορά, θάθελα όμως να σταθώ στην ποιότητα, το ήθος, το ύφος , την κουλτούρα, και τέλος πάντων το είδος εκείνο του κοινού που πάει στο θέατρο για να φανεί, για να περάσει την ώρα του, για να εκπληρώσει ένα βαρετό του καθήκον και δεν ξέρω και εγώ γιατί άλλο.
Λοιπόν.. άρθρον πρώτο. Αυτά που ξέρατε περί θεάτρου ότι υπάρχει μια ώρα έναρξης συγκεκριμένη, ξεχάστε το. Στο Λαρισαϊστάν αυτάν δεν ισχύουν. Κανών. Το έργο αρχίζ.. όταν γεμίσει το θέατρο. Θες 9.00΄΄ θες 9.30΄΄ θες 9.35΄΄ το καλό πράγμα αργεί ναγίνει.
Το θέατρον γέμισε διότι το έργο πιασάρικο μεν και υπάρχουν δε και κάτι ξάδερφοι που παίζουν. Να μην τους δούμε;;
Τα φώτα σβήνουν, η παράσταση μάλλον αρχίζει. Αμ, δε που σβήνουν. Γύρω σου δεκάδες λαμπιόνια αναβοσβήνουν σαν φωτάκια από χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τα κινητά, αθόρυβα μεν, α!!! όλα κι΄ όλα, η φωνή το είπε, απενεργοποιήστε τα κινητά σας, αλλά όχι να αποξενωθούμε και από τον έξω κόσμο! ΄Οχι να μη στείλουμε και στον κολητό μας το μήνυμα!! Ο διπλανός μου μάλιστα, αγκαλιά την γκόμενα, η οποία ειρήσθω εν παρόδω, όπως κρυφάκουσα έπαιζε και σε άλλη , εξ’ ίσου ποιοτική, ερασιτεχνική ομάδα, και με το εναπομείναν χέρι, δύο γαρ έχουμε, έστελνε συνεχώς μηνύματα ή απαντούσε ανάλογα, δεν ξέρω αν μετέδιδε και το έργο, τραβούσε φωτογραφίες από την παράσταση, και η άτυχη εγώ αδυνατούσα να παρακολουθήσω .Λίγο αργότερα, ξεσπάθωσαν, εξοικειώθηκαν και με το χώρο, έγιναν όλοι μια παρέα, άρχισαν όταν έκριναν ότι τα φώτα έσβηναν εξ επι τούτου, να χειροκροτούν. Οτι στο θέατρο χειροκροτούμε μόνο στο τέλος, είναι μια λεπτομέρειαα όπως λεπτομέρεια είναι ότι όταν αρχίσει η παράσταση κανένας και για κανένα λόγο δεν μπάίνει μετά. Βέβαια το έργο δεν είχε κάποια σχέση με το κλίμα που αυτοί δημιουργούσαν, μάλλον για δράμα το πήγαιναν οι συντελεστές τους, αλλά και ένα χειροκροτηματάκι δεν βλάπτει, αντιθέτως εμψυχώνει τους επί σκηνής.
Κάποια στιγμή έπεσε και η πρώτη βωμολοχία!!! Ε! εδώ άρχισαν τα πρώτα γελάκια, κι ας κορυφωνόταν η ένταση ανάμεσα στους ηθοποιούς . Δεύτερη ατάκα , πονηρή, αγοραία, λαϊκή, δεύτερο πιο ηχηρό γελάκι. Στο τέλος, βοηθούντος και του έργου που το παράκανε λες, λες, λέω, και σ’ αυτό να στηριζόταν, το καϋμένο το εργάκι το έγινε κωμωδία, και κανένας πια δε συμμεριζόταν το πάθος των πρωταγωνιστών. ΄Ολοι περίμεναν να ακούσουν, τις βρισιές, τα υπονοούμενα ή και επινοημένα , απωθημένα τους, λέξεις και φράσεις που τους “έφτιαχναν” που ήταν η μαγκιά του έργου που η φήμη τους είχαν φθάσει μέχρις αυτούς γι’ αυτό και ήρθαν.
Το μαρτύριο επιτάθηκε όταν αποφάσισαν να σχολιάζουν τα επί σκηνής τεκταινόμενα και μάλιστα δυνατά, παροτρύνοντας τους πάσχοντες επί σκηνής να δράσουν κατά πως αυτοί επιθυμούσαν. Επεφημούσαν και κατέκριναν χειροκροτούσαν και ασχημονούσαν, με αναμμένες τις οθόνες των κινητών τους δημιουργούσαν μια “πολύ θεατρική ατμόσφαιρα”, για όποιον ταλαίπωρο τόλμησε καταπνίγοντας τις όποιες ανησυχίες του και θέλησε να παρακολουθήσει την παράσταση.
Σας υπόσχομαι δεν θα ξαναπάω σε άλλη παράσταση!! Υπόσχομαι δεν θα το ξανακάνω εκτός και αν ενσωματωθώ στο σύστημα πάρω και τα δυο μου κινητά, φίλους και συγγενείς, πασατέμπο σποράκια και ποπ- κόρν και ξεχασθώ!!!
Αγανακτησμένη!!! μάλλον αηδιασμένη, προβληματισμένη, απογοητευμένη. Η περιφέρεια είναι καταδικασμένη πολιτιστικά!! Ακούει κανείς!!!
