Τελικά οι αρχιτέκτονες είναι σε μεγάλο βαθμό υπαίτιοι για τις πόλεις τερατουργήματα που ζούμε. Σήμερα περπούσα στο δρόμο και συνειδητοποίησα πόσο απαίσιο ήταν το καινούργιο μπετονένιο κτίριο που ορθωνόταν μπροστά μου. Μπετονένιοι οι τοίχοι, μπετονένια τα μπαλκόνια, μπετόν στη θέση που λογικά θα έμπαιναν κάγκελα, μπετονένιες κολόνες ένωναν τα μπαλκόνια των ορόφων μεταξύ τους, μπετά στην υποτιθέμενη αυλή.Ούτε σπιθαμή χώματος. Ούτε μια ζαρντινιέρα έτσι για λίγο πράσινο. Και ένα χρώμα, Θεέ μου κάτι από υποψία γαλάζιου και καφετί.Μουντό και θλιβερό.Και όμως η πινακίδα με το όνομα του “αρχιτέκτονα” φιγουράριζε με σήμα ένα συμπαθητικό μικρό σχέδιο σπιτιού με σκεπή και αυλίτσα. Πως γίνεται και γιατί δεν μπορώ να καταλάβω ένας αρχιτέκτονας να εφαρμόζει τα ίδια απαίσια μπετονένια τερατουργήματα να ρυπαίνει κυριολεκτικά το περιβάλλον χωρίς να σκέφτεται ποια μορφή θα πάρει η πόλη αν γεμίσει με τις παρανοϊκές δημιουργίες του. Τόσο πια τυφλωμένοι είναι από το χρήμα;Γιατί δεν υπάρχει κάποιος περιορισμός; γιατί να μην υποχρεώνονται να αφήσουν χώμα; Χώμα ναι βρε παιδί μου χώμα για λίγο πράσινο.Από την άλλη τι είδους άνθρωποι είναι αυτοί που υποτίθεται σπούδασαν , πολλοί μάλιστα και στο εξωτερικό, και δεν τους άγγιξε αυτό που λέμε αισθητική καλλιέργεια; Η πλάκα είναι ότι κάθε που βλέπω συγκεκριμένες ταμπέλες με συγκεκριμένα ονόματα μηχανικών ξέρω τι έκτρομα θα υψωθεί. Εγώ πάντως θα τους καταγγέλω όσο μπορώ ίσως κάποιος διαβάσει το ημερολόγιό μου.
Αδιέξοδο;;
Τουλάχιστον ας είχε την εξυπνάδα ο Βενιζέλος να ελιχθεί για να πείσει. Γιατί θάπρεπε να φανεί ο χαρακτήρας του, χαρακτήρας αδίστακτος μπρος στην εξουσία για να μας βυθίσει ανάμεσα σ’ ένα πρόεδρο που δυστυχώς αποδείχθηκε μη συμβατός με τις απαιτήσεις και τις περιστάσεις, πρόεδρος με αναμφισβήτητο ήθος όμως και ανάμεσα σ’ έναν υποψήφιο ο οποίος μας εξέπληξε με την οξύτητα του χαρακτήρα του, τις άκομψες ενέργειες και δηλώσεις, έναν υποψήφιο που τελικά προσπαθεί με μόνη την δεινότητά του στο λέγειν να επιβληθεί;. Αλλά και πάλι σκέφτομαι μήπως όλοι οι ηγέτες είναι εσωτερικά το ίδιο γυμνοί και άδειοι γι’ αυτό επιπλέουν;Φοβάμαι πως θα επιστρέψω στις καλλιτεχνικές μου ανησυχίες και θα ξεχάσω και τους Βενιζέλους και όλους. ” Αρχή του παραμυθιού, καλησπέρα σας”.
Ψυχραιμία συντρόφια!!!!!!
Λοιπόν παιδιά ψυχραιμία. Τελικά χάνουμε το δάσος και βλέπουμε το δέντρο.Ας δούμε τα πράγματα λογικά. ΄Εχασε το ΠΑΣΟΚ έχασε πανηγυρικά.Λοιπόν γιατί δε θα έχανε; Μετά από τόσα χρόνια συμπεριλαμβανομένων και εκείνων της αντιπολίτευσης, ποια καινούργια πρωτοποριακή, τολμηρή πρόταση εξουσίας έκανε; Μήπως κινήθηκε στα πλαίσια της διαχείρισης της εξουσίας, μένοντας εκεί που την είχε αφήσει ο Αντρέας. Αν δεν κατάλαβαν ότι η κοινωνία του 2007 έχει άλλες ανάγκες και άλλες αναζητήσεις, αν δεν κατάλαβαν ότι πρέπει να φύγουν οι Κουλούρηδες, και οι λοιποί παλαιοκομματικοί , αν δεν κατάλαβαν ότι σε τοπικό επίπεδο τάκαναν μπάχαλο με όλους τους ανίκανους και ανεγκέφαλους που μας έβαλαν στο σβέρκο, κομματόσκυλα του κερατά χωρίς ούτε μια στάλα έμπνευσης, τότε γιατί να πιάσουν τα μηνύματα ότι το καράβι μπατάριζε;
Λοιπόν μόνο τυπικά και θεσμικά ο πρόεδρος αναλαμβάνει τις ευθύνες της ήττας. Οι ευθύνες που βεβαίως και αυτός έχει γιατί δεν ήταν δυναμικός καπετάνιος και μπατάριζε κάθε φορά σε διαφορετική πλευρά το καράβι,πρέπει να αποδοθούν στο ότι το ΠΑΣΟΚ τίποτε το διαφορετικό δεν έδωσε αυτά τα τρία χρόνια. Ούτε συντηρητικό, ούτε επαναστατικό κόμμα ήταν. Απλά δεν ήταν τίποτα. Σερνόταν ανάμεσα στο ναι και το όχι. Χόρευε στο ρυθμό που του έπαιζαν κάθε φορά οι κάθε είδους περιστασιακές πολιτικές σκοπιμότητες.
΄Ερχομαι τώρα στον αρχηγό. Δεν θα πω ονόματα , θα πω μόνο ότι με έθλιψε ο Βενιζέλος με το ημίτρελλο βλέμμα που έσπευσε πριν ακόμα εκπνεύσει ο ασθενής, πριν ακόμα οριστικοποιηθεί το αποτέλεσμα να σκυλεύσει το πεσμένο κουφάρι του ΠΑΣΟΚ. Δεν έδειξε ούτε ίχνος σεβασμού σ’ αυτόν τον κόσμο που ψηφίζοντας ΠΑΣΟΚ στήριζε τον πρόεδρό του. ΄Ανανδρα και απροκάλυπτα βγήκε να προλάβει μπας και φανεί κάνας΄άλλος και του κλείσει το μαγαζί. Γιατί για μαγαζί μάλλον το κατάλαβε το κόμμα. Και άρχισε τους θεατρινισμούς και τις ανούσιες ρητορείες, εν τάξει και οι σοφιστές, ωραία μιλούσαν, για να δηλώσει την παρουσία του, λες και ήταν δυνατόν να περάσει απαρατήρητη μέσα στο τεντωμένο και ταλαίπωρο πουκάμισό του. ΄Ακομψος και ατημέλητος, αυτός ο τέως υπουργός πολιτισμού, μάνα μου πολιτισμέ τι υποφέρεις!!.
Γιωργάκη σειρά. Γιατί για Γιωράκη πρόκειται.Τι τάθελες χρυσέ μου αυτά τα μεγαλεία; αυτά θέλουν κότσια και όχι ευγένειες και τέτοια. Στο Ελλαδιστάν βρισκόσουν. Είναι δυνατόν να πιστέψεις ότι αυτός ο λαός θα αντιληφθεί την πολιτική σε άλλη διάσταση; Ηπιότητες και βλακείες. Συνεναίσεις και τέτοια. Πώς δεν κατάλαβες ότι θα σ’ έτρωγαν λάχανο;. Είδες τα βίντεο του μπαμπά σου; του αείμνηστου;΄Εμπαινε στη βουλή και το μαύρο τόκανε άσπρο. Εσύ ούτε το άσπρο δεν μπορούσες να δείξεις. Λοιπόν είσαι πολύ καλός αλλά δεν κάνεις για αρχηγός.Και αφού αυτό αποδείχθηκε πρακτικά και ρεαλιστικά πλέον γιατί εξευτελίζεις τον εαυτό σου με το να πηθικίζεις πράγματα που δεν σου αξίζουν και στο τέλος -τέλος δε σου ταιριάζουν; Σε εκτιμώ και σε συμπαθώ αλλά θάλεγα ναγίνεις ακαδημαϊκός ή να διδάξεις εξωτερική πολιτική και πολιτική ηθική σε κανένα – ξένο – Πανεπιστήμιο. Και πούσαι πάρε και το Μπούμπυ φοιτητή. ΄Ισως του διδάξεις πολιτικό ήθος.
Μένουν βέβαια όλοι αυτοί που έσπευσαν να προλάβουν να πιάσουν θέση απέναντι.Απέναντι σε μας γιατί εμείς τους ψηφίσαμε. Ε, λοιπόν μαύρισμα θέλουν.
Ευτυχώς που υπάρχουν και αυτοί οι νοήμονες οι δημοκράτες που σκέφτονται και περιμένουν, περιμένουν να δρομολογηθούν οι εξελίξεις, όχι εν θερμώ αλλά νηφάλια και αφού συνέλθουμε όλοι από την ψυχρολουσία.Ευτυχώς που υπάρχουν. ΄Αννα μ’ ακούς; Γιατί να είσαι γυναίκα; εδώ φοβάμαι πως δεν έχεις τύχη!!
Ζητούν ανανέωση, αυτό κι αν είναι θράσος
Τρία χρόνια τίποτα το ουσιαστικό δεν έγινε.
Τρία χρόνια υποβάθμισης της νοημοσύνης μας.
Τρία χρόνια μας βυθίζουν στη φτώχεια.
Τρία χρόνια είμαστε μάρτυρες της μεγαλύτερης αναξιοκρατίας στο δημόσιο.
Τρία χρόνια βιώνουμε στην εκπαίδευση την αλαζονεία των διορισμένων στελεχών τους.
Τρία χρόνια ο πολιτισμός περιορίζεται σε χαμηλού επιπέδου και εις όφελος των ημετέρων καλλιτεχνών εκδηλώσεις.
Τρία χρόνια η κρατική τηλεόραση είναι κυβερνητικός εκπρόσωπος.
Τρία χρόνια καταστρέφεται συστηματικά το περιβάλλον.
Τρία χρόνια καθένας μας έχει άπειρα να πει γι’ αυτή την ανίκανη λαίλαπα που προσποιήθηκε την κυβέρνηση.
Και τώρα, επιστρατεύει άκουσον , άκουσον , ωσεί Καίσαρας ο κύριος πρωθυπουργός, τα εθνικά αισθήματα των πολιτών.
΄ Αν όλα τα προηγούμενα μπορούν να διαγραφούν, για το τελευταίο αυτός ο κύριος πρέπει να πληρώσει. Ποιος τον διόρισε εθνικό ηγέτη;
Ποιος του έδωσε το δικαίωμα να παρουσιασθεί ως υπέρτατος εθνικός σωτήρας;
Γι’ αυτά όλα πρέπει να πληρώσουν. Να πληρώσουν για ό,τι μας προξένησαν. Να πληρώσουν γιατί κατάφεραν τόσα πολλά δεινά σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα. Και δεν ξεχνάμε ότι πρέπει για τους νεκρούς ανθρώπους , τα νεκρά ζώα και τα νεκρά δέντρα να πληρώσουν. Με ποιο τρόπο; Με όποιον τρόπο επιτρέπει μια δημοκρατία.
Διαφορετικά θα είμαστε αντάξιοι της ηγεσίας μας, αλλά και της μοίρας μας.
σχολιάζοντας την επικαιρότητα.
Σήμερα θα ασχοληθώ με την εκπαίδευση και με τους ανώτερους λειτουργούς της. Θα αρχίσω με το ” μεγάλο αφεντικό” παλιό ” καταξιωμένο” στην παράταξή του εκπαιδευτικό που στις δόξες του επί αντιπολίτευσης ,έβγαζε κορώνες κατά τω ν κενών της εκπαίδευσης σε προσωπικό , κατά των ρυθμίσεων που θίγουν τους καθηγητές, κατά, κατά, , και τώρα που πέτυχε το θώκο ως πληρωμή για τις εντάσεις που εκ του μηδενός, ως συνδικαλιστής δημιουργούσε,τώρα τα ρουσφέτια στις τοποθετήσεις τα ονομάζει λάθη, που θα διορθωθούν, λέει, μετά τις εκλογές. Για το μπάχαλο στις πανελλαδικές δε βρίσκει ούτε μια κουβέντα διαμαρτυρίας να αρθρώσει. Μάλιστα, αφού κατάφεραν ένα θεσμό που ποτέ κανείς δεν τον είχε αγγίξει, που ήταν ο πιο αλώβητος, ο πιο αντικειμενικός, να τον εξευτελίσουν με τις παρεμάσεις τους που και αυτές λάθη τις ονομάζουν, δεν βρίσκει ούτε μια κουβέντα να πει. ΄Αραγε ποιους φιλιππικούς θα εξεστόμιζε αν γινόντουσαν τα ίδια από την αντίθετη πλευρά;. Αλλά η κομματική εμπάθεια δεν περισσεύει ακόμα που και σε αυτούς που υποτίθεται ότι υπηρετούν τους καθηγητές από υψηλόβαθμες και υψηλόμισθες και εγκάθετες χωρίς κρίσεις τρία χρόνια τώρα θέσεις. ΄Ελεος κύριοι, η υποκρισία σ’ αυτόν τον τόπο περισσεύει. Η σοβαροφάνεια και η προσποιητή υπευθυνότητα μας μάρανε!!!
Εκπαιδευτικού αγανάκτηση.
Αυτά για σήμερα. Αύριο θα ασχοληθώ με τον έτερο του διδύμου, ” συν θεω”.
Οδοιπορικό στα καμένα.
Η επιστροφή στην πατρίδα, την τραυματισμένη από τη φωτιά δεν είναι μια τόσο εύκολη υπόθεση. Τα συναισθήματα έντονα, διαβαίνουν όλη την κλίμακα από απλή λύπη μέχρι θυμό. Από ένα σφίξιμο για το τι θα αντικρίσω μέχρι την ελπίδα πως δε θα είναι τόσο άσχημα, πως ίσως οι εφημερίδες τα παραείπαν.
Σκέψεις όσο πλησίαζα στην Αμαλιάδα, σκηνές από τρομαγμένα πρόσωπα, από χαμένους συνανθρώπους, από την απέραντη αγανάκτηση για την ανθρώπινη αδιαφορία, ολιγωρία, αποκτήνωση στο βωμό του κέρδους , με πλημμύριζαν ώσπου η ανάσα κόπηκε. Το μαύρο βουνό στ’ αριστερά μου οι μαυρισμένοι κορμοί δεν άφηναν περιθώριο για τίποτα. Τα μάτια υγρά, αντίκριζαν το αποτρόπαιο έγκλημα κατά της φύσης.
΄Οσο τα χιλιόμετρα έφευγαν, τόσο πλήθαιναν τα καμένα δάση, τα γυμνά βουνά,τα μαύρα δέντρα, το σταχτί χώμα. Περνάω τον Πύργο και παίρνω βαθειά ανάσα. Λίγα χιλιόμετρα πευκοδάσους γλίτωσε. Ο δρόμος για Κυπαρισσία πράσινος, οι μυρωδιές έντονες όπως πάντα, δημιουργούν την εντύπωση πως το κακό ήταν μέχρις εδώ. Μια εντύπωση όμως που αποδείχθηκε οικτρή ψευδαίσθηση
Ποτέ δε θα ήθελα, ποτέ δε φαντάσθηκα κι ανθρώπου νους δεν τόβαλε αυτό που αντίκρισα φτάνοντας στον Καϊάφα.Μόνο η λέξη « σ υ φ ο ρ ά » ταιριάζει. Συμφορά και αποκαίδια.΄Οπου και αν γυρίσεις το τοπίο σε πληγώνει. Δέντρα που άλλοτε έδιναν φιλόξενα τη δροσιά στους κατασκηνωτές, τώρα στέκονται άψυχα, κορμοί ξεροί, άλλοι ευθυτενείς και άλλοι σχηματίζοντες ένα μεγάλο ερωτηματικό, ένα μεγάλο γιατί, ένα απέραντο κατηγορώ.
Γρήγορα φεύγω, γρήγορα σαν κυνηγημένη, γρήγορα με τη ντροπή ότι λέγομαι κι εγώ άνθρωπός. ΄Ανθρωπος που μόνο να λυπάμαι μπορώ,- σε τι θα ωφελούσε άλλωστε- άνθρωποι, μάλλον ποια ανθρωποειδή θα μπορέσουν να σταθούν και να απολογηθούν απέναντι σ’ αυτό το πεύκο;
Ολυμπία!! Πόσοι κατακτητές τη σεβάσθηκαν,πόσες χιλιάδες προσκυνητών, πόσα χιλιόμετρα ταξιδεύουν για χάρη της. ΄Όμως εμείς οι νεοέλληνες την παραδώσαμε στη φωτιά. Το Κρόνιο δεν υπάρχει πια ! Κάποιοι ταλαίπωροι πασχίζουν να κόψουν τους καμένους κορμούς για να κάνουν πρόχειρα αναχώματα . ΄Ολος ο χώρος , αυτός ο πανέμορφος , πρά΄σινος χώρος τώρα δεν είναι τίποτα άλλο από μαύρα αποκαίδια. Γύρω από το στάδιο στους γύρω λόφους στην είσοδο της Ολυμπίας, στα χωριά της στην Αρχαία Πίσα , στο Λάλα, παντού μονότονο μαύρο, μαύρο που σου μαυρίζει την καρδιά.
Συνεχίζω στο δρόμο για Τρίπολη. Ανθρώπου νους δεν το βάζει. Κεντρική Πελοπόννησος δεν υπάρχει. Από το Δώριο μέχρι την Τρίπολη και από εκεί μέχρι την Κόρινθο, σε όλη τη διαδρομή τίποτα άλλο δεν αντικρίζεις παρά στάχτες. Στάχτες παντού! Στα βουνά, στις πλαγιές, στις κορφές, παντού είσαι αντιμέτωπος με την απεραντοσύνη μαύρης, ανθρώπινης αδιαντροπιάς και αναλγησίας. Αμπέλια, κήποι, σπίτια καμένα, και άνθρωποι, άνθρωποι χαμένοι άδικα και αναίτια!
Τα δέντρα ίσως ξαναγίνουν, η φύση άλλωστε κινείται με δικούς της ρυθμούς. Μας προσπερνά και μας χλευάζει πληγωμένη. Οι άνθρωποι όμως; Αυτοί ποτέ δε θα ξανάρθουν!!
Άντα Σαρτζή
antasartzi15@yahoo.gr
Διαμαρτυρία ” σύμμετρη”
Στο θέαμα της Εθνικής τραγωδίας που πλήττει τη χώρα μας , δε μπορούμε να μείνουμε απαθείς και ασυγκίνητοι. Αισθανόμαστε την ανάγκη αλλά και την υποχρέωση να διαμαρτυρηθούμε και να κ α τα γ γ ε ί λ ο υ μ ε:
- Τον άδικο χαμό τόσων συνανθρώπων μας στην κόλαση της φωτιάς.
- Την καταστροφή μεγάλου μέρους του λιγοστού πλέον, δασικού μας πλούτου.
- Την οικολογική καταστροφή που συντελέσθηκε σε Πελοπόννησο και Εύβοια.
- Την οικονομική καταστροφή , σίγουρο αποτέλεσμα των προηγούμενων.
- Την απώλεια πολύτιμου κομματιού, αυτού της Ολυμπίας, που επί αιώνες αποτελεί κορυφαίο απόκτημα της Ιστορικής μας κληρονομιάς.
- Την κρατική αδιαφορία και την ανικανότητα της κρατικής μηχανής να διαχειρισθεί εθνικές, φυσικές, ή άλλες κρίσεις.
- Τη μικροκομματική εκμετάλλευση από τους κυβερνώντες του ανθρώπινου πόνου στο βωμό της εξαγοράς εκλογικής πελατείας.
- Την επίκληση από την κυβέρνηση σεναρίων περί « ασύμμετρης απειλής» στην προσπάθειά της να αιτιολογήσει την πασιφανή αδυναμία της.
Ε κ φ ρ ά ζ ο υ μ ε, τη θλίψη και τη συμπαράστασή μας στους συγγενείς των θυμάτων αλλά και τους ξεριζωμένους από τον τόπο τους συνανθρώπους μας, και
κ α λ ο ύ μ ε , την κυβέρνηση αυτές τις ώρες του πόνου και της απόγνωσης , να ενεργήσει με τη σοβαρότητα και την υπευθυνότητα που επιβάλλεται, ώστε να ανακουφίσει και να επουλώσει πληγές που η ίδια με την ασυνεννοησία και την επιπολαιότητά της προκάλεσε.
.
Επιστροφή !!!!!
Αύριο φεύγω, πηγαίνω στην πατρίδα. ΄Υστερα από ολιγοήμερη διαμονή στη Λάρισα επιστρέφω και πάλι, πώς άλλωστε διαφορετικά θα μπορούσα να κάνω; Αυτό το ταξίδι Λάρισα – Κυπαρισσία το κάνω σχεδόν ανελιπώς 5 με 6 φορές το χρόνο.Σαν να παίρνω από τα χρώματα και τη φύση της Μεσσηνίας για να περάσω το κλίμα του Θεσσαλικού χειμώνα να περάσει πάλι ο χρόνος για να ξαναβρεθώ στη θέα του Ιον ίου, να περάσω από την υπέροχη διαδρομή Πύργου – Κυπαρισσίας και από την αυλή του πέτρινου πατρικού μου σπιτιού να αφεθώ στο απέραντο πράσινο και το γαλάζιο του τοπίου. Τα σκέφτομαι και τα γράφω!!! σα να θέλω να ξορκίσω το κακό! σα να θέλω να διαγράψω άπό τη μνήμη μου τις τελευταίες εικόνες, εικόνες φρικτές για κάθε τόπο αλλά συναισθηματικά φορτισμένες όταν πρόκειται για τον τόπο σου. Σα να θέλω να ξεχάσω την ανθρώπινη θηριωδία, την αλαζονεία, την απερισκεψία , την αποκοτιά , την εγκληματικότητα την αδιαφορία την…. την…..
΄Ομως φοβάμαι πως τίποτα δεν μπορώ από τα παραπάνω να κάνω. Θα περάσω και πάλι από τα αγαπημένα μέρη, από τα μέρη που αποτελούσαν το τέλος ενός πολύωρου ταξιδιού και σε αποζημίωναν , σούδιωχναν όλη την κούραση γιατί απλά είναι, ήταν όμορφα.Με φρίκη σκέφτομαι τη στιγμή που θα περάσω από το υπέροχο πευκοδάσος του Καϊάφα και δε θα μυρίσω την μυρωδιά της κουκουνάρας,της σμυρτιάς και του σκίνου. Που δε θα δω μέσα από τους κορμούς των πεύκων το υπέροχο γαλάζιο της θάλασσας. Θα εύχομαι να φύγουν γρήγορα αυτά τα 40 χιλιόμετρα, ή μάλλον όχι να περάσουν αργά , βασανιστικά για να θυμώσω περισσότερο, να μισήσω, ναι να μισήσω περισσότερο τους υπεύθυνους όποιοι και αν είναι όσοι και αν είναι.Από το λιμοκοντόρο καπνιστή που επιδεικτικά κρατά έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου του αναμμένο το τσιγάρο, λες και δε θα μπορούσε να του ξεφύγει αν βέβαια δεν το πετάξει μόνος του, από τον απερίσκεπτο κατασκηνωτή που ανάβει φωτιά για τα κοψίδια του, από τον αγρότη που καίει τα χόρτα του μέχρι τον καταπατητή που ενθαρρυμένος από μια φαύλη πολιτική εξουσία που ονειρεύεται φιλέτα ” ανάπτυξης”, το κάθε είδους και για κ,άθε λόγο ανθρωποειδές που βάζει φωτιές΄, τους αχρείους πολιτικούς που νομοθετούν ή δε νομοθετούν,που βάζουν την κουμπαριά πά νω από τη χώρα τους, τη χώρα μας και έχουν και το θράσος να ζητούν και την ανανέωση της εμπιστοσύνης μας. Φτού να μη τους ματιάσω. Μεγάλε , θλιβερέ Πολύδωρα, υποκριτή Βουλγαράκη!! που κατά τη γνώμη σου μερικά δεντράκια κάηκαν. Να σε χαιρόμαστε δικέ μας , τέτοιους έχουμε, τέτοιοι μας αξίζουν.
Αύριο φεύγω. Δεν παίρνω μαζί μου παρά μια κάμερα και μια μηχανή έτσι για να φέρω μαζί μου και να συντηρήσω το θυμό μου για όσα έγιναν και όσα ίσως πρόκειται ναγίνουν. ΄Οχι δε θα κάνω υπεύθυνη δήλωση και το τριχίλιαρο!!!!Μια μόνο υπεύθυνη δήλωση κάνω ότι αυτό το κακό που κάνατε στην όμορφη πατρίδα μου δε θα το ξεχάσω. Αύριο φεύγω για Μεσσηνία!!!
