Λεύτερο ζευγάρι. Λεύτερη κριτική για μια παράσταση

Οι απαιτήσεις, όταν ξεκινάς να παρακολουθήσεις μια παράσταση με κύρια χαρακτηριστικά, το μονόλογο, τα δυο πρόσωπα επί σκηνής για μια και πλέον ώρα, τη σκηνοθεσία από μια νέα ηθοποιό που τολμά να εκτεθεί στο κοινό μιας πόλης μυημένης στα θεατρικά και γαλουχημένης από ένα Θεσσαλικό θέατρο, είναι εξ¨ορισμού προσαρμοσμένες στα παραπάνω στοιχεία. ΄Ετσι ξεκίνησα να παρακολουθήσω τη συγκεκριμένη παράσταση ‘ συνηθίζω ΄¨αλλωστε να βλέπω όσες περισσότερες παραστάσεις μπορώ γιατί από όλες παίρνω΅, το βράδι της προηγούμενης Παρασκευής.

Λοιπόν, τουλάχιστον και με τις πιο αυστηρές διαθέσεις κριτικής, καλοπροαίρετης φυσικά, δεν με απογοήτευσε. Δεν αισθάνθηκα ότι έχασα την ώρα μου. Δεν αισθάνθηκα ότι προδόθηκε το κείμενο. Δε με βρήκε σύμφωνη η υποκριτική, αλλά δεν με έκανε να βγω από τα ρούχα μου κιόλας. Βρήκα ενδιαφέρον το σκηνικό . Βρήκα σε πολλά σημεία ευρηματική τη σκηνοθεσία.Είδα δυο ανθρώπους που σέβονταν το θεατή και πρόσφεραν τον καλό και σε πολλά σημεία τον καλύτερό τους εαυτό σ¨αυτό που επέλεξαν να παρουσιάσουν.

Θα μπορούσε ίσως η κοπέλα να ήτανπιο φειδωλή στις δυνατές κραυγές με στόχο να δείξει την ένταση και τη αντιπαλότητά της με το σύντροφό της. Κάποιες στιγμές γινόταν κουραστική καθώς επαναλαμβανόταν στο ίδιο ύφος, στο ίδιο μοτίβο και με τις ίδιες ακριβώς κινήσεις και στάσεις σώματος.Ο σύντροφός της γενικά ήταν πειστικός χωρίς σκαμπανεβάσματα στα πλαίσια βέβαια που του επέτρεπε ένας ρόλος γενικά επίπεδος , σ¨ένα όχι ιδιαίτερα δυνατό, επιφανειακό, καθημερινό θάλεγα, προσωπική άποψη εκφράζω, κείμενο και εν πάση περιπτώσει όχι από τα δυνατότερ του συγγραφέα.

Υπήρξαν βέβαια και στιγμές που η πρωταγωνίστρια έπιασε πολύ καλές αποδόσεις και λόγου αλλά κυρίως ύφους όπως και στιγμές που θα μπορούσε σαφώς να ήταν καλύτερη.

Ωστόσο, πολύ ενθαρυντικό βρήκα το γεγονός ότι ένα νέο κορίτσι τολμά να σκηνοθετεί και να δραστηριοποιείται στον τόπο του.

Αυτό δείχνει και την πρόθεση των δημιουργών για συνέχεια μετά την πολύ επιτυχημένη παράσταση στην οποία συμμετείχε στο΅Ποιός ανακάλυψε την Αμερική΅. Εύχομαι αυτή η συνέχεια να είναι δημιουργική και ποιοτικά ανοδική.

Τέλος να σημειώσω ότι το θεατράκι ΅σκηνή τεχνών΅είναι πραγματικά ένας χώρος πολιτιστικής δημιουργίας πιστό στην ποιότητα, βήμα για νέους καλλιτέχνες, ζεστό για το θεατή, εναλλακτική πρόταση στα παραμάγαζα της πόλης μας και ελπίζω ότι το κοινό θα στηρίξει αυτή την προσπάθεια των υπευθύνων του. ΄Εχω πραγματικά ζήσει πολύ καλές στιγμές σ¨αυτό το χώρο από αντίστοιχες πολύ αξιόλογες εκδηλώσεις. Αυτά.

Η αναξιοκρατία στα στελέχη της Μέσης Εκπαίδευσης και όχι μόνο.

Αντί οποιουδήποτε σχολίου παραθέτω απόσπασμα από το ΄Εθνος στο οποίο καταφαίνεται και μέσα από αφηγήσεις υποψηφίων πώς τα μεγάλα κεφάλια που διοικούν την εκπαίδευση, τα παιδιά μας δηλαδή επιλέγονται από την νεοδημοκρατική κυβέρνηση. Μοναδικό κριτήριο, η θητεία στη ΔΑΚΕ, ο χαφιεδισμός, ο αυταρχισμός, η ημετεροκρατία , η αναξιοκρατία σε όλη της την έκταση. Ευτυχώς έφυγα και αισθάνομαι απελευθερωμένη αλλά και ελεύθερη να λέω αυτά που πιστεύω .

ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ Γ. ΜΠΑΣΕΑΣ
Απορρίφθηκε γιατί δεν ήταν κομματικό στέλεχος

Ο Κ. Γιάννης Μπασέας, είναι 32 χρόνια εκπαιδευτικός. Εχει υπηρετήσει σε μονοθέσια σχολεία της επαρχίας, επί 14 χρόνια ήταν διευθυντής σε σχολεία της Αθήνας, επίσης υπηρέτησε ως προϊστάμενος γραφείου αλλά και ως σχολικός σύμβουλος. Επειτα από αυτό αποφάσισε να διεκδικήσει μια θέση Προϊσταμένου γραφείου εκπαίδευσης. Να τι λέει ο ίδιος:

Τα αντικειμενικά μετρήσιμα μόριά μου (υπηρεσιακή κατάσταση, πτυχία, μετεκπαίδευση κ.λπ.) ήταν 28,8 (με άριστα το 30). Στον διαγωνισμό τύπου ΑΣΕΠ που συμμετείχα πήρα 2.3 (με άριστα το 4). Αρα ήμουν μεταξύ των πρώτων. Στο τρίτο στάδιο της διαδικασίας της συνέντευξης, η βαθμολογία που μου έβαλε η επιτροπή ήταν 12,71 με άριστα το 20, που είχε ως συνέπεια να μείνω έξω από την τοποθέτηση στα γραφεία Προϊσταμένων.

Θα πρέπει να πω ότι την ίδια περίοδο στη συνέντευξη που συμμετείχα για επιλογή σχολικών συμβούλων, πήρα 19 με άριστα το 20. Τι μεσολάβησε στο διάστημα αυτό για να πάρω στην επιλογή προϊσταμένων 12, 71; Από την όλη διαδικασία φάνηκε ότι βαθμολογήθηκα με μικρό βαθμό στη συνέντευξη, γιατί δεν ανήκω σε αυτούς που ορισμένοι χαρακτηρίζουν «ως δικά μας παιδιά».

Τελικά…. Σκανδαλίδης με τα όλα

Ψηφίζω Σκανδαλίδη γιατί, αυτόν ξέρω , αυτόν εμπιστεύομαι.

από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ πάντα σταθερός, ήπιος, ενωτικός ,τίμιος.

Αυτοδημιούργητος χωρίς δαχτυλίδια, μπαμπάδες, τζάκια.

συγκρατημένος, λογικός, υπεύθυνος.

Ικανός χωρίς φανφάρες, κουβαλητής μια ζωή στο ΠΑΣΟΚ.

Ανιδιοτελής, ανιδιοτελής, ανιδιοτελής. Τελεία.

Ψ ηφίζω Σκανδαλίδη και σε κάθε περίπτωση, ας διαχειρισθεί αυτός την ψήφο μου. Τον εμπιστεύομαι απόλυτα.

Ούφ!!! η υποψηφιότητά του με έβγαλε από το δίλημα.

Κρίσεις για να πάθουμε κρίση.

Τελικά έγιναν οι πολυπόθητες κρίσεις στελεχών στην εκπαίδευση, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε το τι είδους παιδεία οραματίζονται οι κυβερνώντες και πόσο τελικά υπερέχει το άμεσο και στενό κομματικό συμφέρον. Λοιπόν έχουμε και λέμε, διάβασα στις εφημερίδες, Δ/ντής εκπαίδευσης Θεολόγος, ανοιχτό μυαλό, πατρίς, θρησκεία, οικογένεια και φυσικά ορκισμένος δεξιός, δακίτης μέχρι κόκκαλο, πολλάς υπηρεσίας προσφέρας στο κόμμα, Δ/ντής 1ου γραφείου εκπαίδευσης, Θεολόγος και πάλι παρακαλώ, ανοιχτό μυαλό,επανάληψη προσόντων προς τον προηγούμενο, τρίτος Δ/ντής γραφείου, συνδικαλιστής δακίτης, τέταρτος δακίτης, και αφήνω τελευταία την κυρία “τιμωρό των παρανομούντων” πτυχιούχο κατωτέρας σχολής, ουτε κάν ένα πτυχίο ΤΕΙ μεγάλας όμως υπηρεσίας οικογενειακώς προσφέρασα στο κόμμα. Κανένας και από κανένα άλλο κόμμα δεν κρίθηκε άξιος να υπηρετήσει την εκπαίδευση. Τα μόνα προσόντα είναι η θεολογία, προστασία από την εκκλησία, οι μακριοί σταυροί, ίσως για να πετύχουν και καμμιά συγχώρεση από τον ΄Υψιστο μια και οι αδικίες τους που καθημερινά φθάνουν στα συνδικαλιστικά γραφεία είναι άπειρες. Οι κύριοι, που επελέγησαν εν μια νυκτί πριν τρία  χρόνια από εκατοντάδες αιτήσεις “απολύτως αντικειμενικά”, μη κριθέντες έκριναν οι ίδιοι ” απολύτως αντικειμενικά”, και μέλλουν να κρίνουν ” το ίδιο αντικειμενικά”.Οπλισθείτε με ψαλμούς, μάθετε Βυζαντινή μουσική, πάρτε κάνα μεταπτυχιακό από τη θεολογία, ασκηθείτε στην αγιογραφία και σίγουρα έχετε κάποια τύχη με όλους αυτούς στην κεφαλή της εκπαίδευσης. Και εκδίδουν και περιοδικό πανάθεμά τους, ” όλο πρωτοπορία” με τους νέους μας στη γωνία. Οι αδιάφθοροι. Ονόματα δε γράφω, υπάρχουν όμως στην ιστοσελίδα της δευτεροβάθμιας. Χαρείτε τους. Εγώ έφυγα νωρίς.

Πόλη προβληματική

Αυτή η πόλη είναι στα σίγουρα προβληματική. Κατοικείται από προβληματικούς ,διοικείται από αδιάφορους,και είναι λίαν επικινδυνη για την υγεία και την ίδια τη ζωή.

Ξεκινάω για το κέντρο. Στη διασταύρωση Πολυτεχνείου και Παναγούλη,περιμένω ως ταλαίπωρος πεζός στο φανάρι. Ανάβει πράσινο για πεζούς. Ποιό φανάρι; και ποιος πεζός. Από όλες τις κατευθύνσεις ξεχύνονται όλοι αφηνιασμένοι με κόκκινο. Τα λίγα δευτερόλεπτα που έχεις για απέναντι στα τρώνε όλοι οι γιωταχήδες που ασύδοτοι αδιαφορούν για τα δικαιώματά σου ως πεζού.Αδιαφορούν αν σε πατήσουν, σε βρίζουν αν διαμαρτυρηθείς και φυσικά τροχαία δεν υπάρχει.Κάποια στιγμή βλέπω τροχονόμο. Αναθαρρώ. Πλάνη μεγίστη. Και αυτός αν δε συνομιλεί με κάποιον στο πεζοδρόμιο, ρυθμίζει την κίνηση παραβιάζοντας και αυτός το φανάρι πεζών. Κάποια στιγμή τρέχω, προλαβαίνω βρίσκομαι στο απέναντι πεζοδρόμιο με κίνδυνο της ζωής μου.Δεν προλαβαίνω να κάνω λίγα μέτρα και πέφτω σε αυτοκίνητο παρκαρισμένο φαρδύ πλατύ στο πεζοδρόμιο. ΄Αλλος άθλος. Κατεβαίνω στο οδόστρωμα, φυλάγομαι περνώ ξυστά ανάμεσα σε αυτοκίνητα μηχανάκια λεωφορεία και διασώζομαι. Ανεβαίνω γρήγορα στο πεζοδρόμιο, πέφτω πάνω σε σπασμένα πλακάκια τα παρακάμπτω και βγαίνω στον πεζόδρομο. Ανάσανα, στρίβω για την πλατεία ταχυδρομείου, με επιτήδειους ελιγμούς αποφεύγω μηχανάκια ντελίβερι, γιωταχήδες που δεν κατάλαβαν πως είναι χώρος για πεζούς, – αστείο μου φαίνεται αυτό- και πέφτω πάνω στα τραπεζάκια της Ταχυδρομείου, όπου φυσικά εκεί είναι τα όσια και τα ιερά των καφετεριούχων και ουδείς μπορεί να τα αγγίξει, ούτε να σηκώσει τους φραπεδιάρηδες που αραχτοί σε περιεργάζονται αδιάκριτα λες και γύρισες από τον ΄Αρη.Συνειδητοποιώ πως μόνο το σπίτι μου είναι η σωτηρία μου και φεύγω τρέχοντας για να διαπιστώσω ότι, οι μεν αποπάνω έχουν ” πολιτιστική μάζωξη” και τα ντουβάρια τρίζουν από τα ποιοτικά μπουζουκοτράγουδα, η δε διπλανή αποφάσισε με τα τσόκαρά της να αλωνίζει στο παρακείμενο διαμέρισμα. Το σκυλάκι της απέναντι ” φιλόζωης” γαυγίζει αδιάκοπα, και τα διερχόμενα αυτοκίνητα από και προς την υπόγεια διάβαση κορνάρουν αδιάκοπα. Κλείνω τα παράθυρα, τις πόρτες, ωραία εφεύρεση τα διπλά τζάμια, και καλώ το ασθενοφόρο για να με μεταφέρει σε ασφαλές μέρος. Νοσοκομείο, τρελλοκομείο, όπου τέλος πάντων μπορώ να ηρεμήσω. Αέέέρααα!!!!!