Πόλη προβληματική

Αυτή η πόλη είναι στα σίγουρα προβληματική. Κατοικείται από προβληματικούς ,διοικείται από αδιάφορους,και είναι λίαν επικινδυνη για την υγεία και την ίδια τη ζωή.

Ξεκινάω για το κέντρο. Στη διασταύρωση Πολυτεχνείου και Παναγούλη,περιμένω ως ταλαίπωρος πεζός στο φανάρι. Ανάβει πράσινο για πεζούς. Ποιό φανάρι; και ποιος πεζός. Από όλες τις κατευθύνσεις ξεχύνονται όλοι αφηνιασμένοι με κόκκινο. Τα λίγα δευτερόλεπτα που έχεις για απέναντι στα τρώνε όλοι οι γιωταχήδες που ασύδοτοι αδιαφορούν για τα δικαιώματά σου ως πεζού.Αδιαφορούν αν σε πατήσουν, σε βρίζουν αν διαμαρτυρηθείς και φυσικά τροχαία δεν υπάρχει.Κάποια στιγμή βλέπω τροχονόμο. Αναθαρρώ. Πλάνη μεγίστη. Και αυτός αν δε συνομιλεί με κάποιον στο πεζοδρόμιο, ρυθμίζει την κίνηση παραβιάζοντας και αυτός το φανάρι πεζών. Κάποια στιγμή τρέχω, προλαβαίνω βρίσκομαι στο απέναντι πεζοδρόμιο με κίνδυνο της ζωής μου.Δεν προλαβαίνω να κάνω λίγα μέτρα και πέφτω σε αυτοκίνητο παρκαρισμένο φαρδύ πλατύ στο πεζοδρόμιο. ΄Αλλος άθλος. Κατεβαίνω στο οδόστρωμα, φυλάγομαι περνώ ξυστά ανάμεσα σε αυτοκίνητα μηχανάκια λεωφορεία και διασώζομαι. Ανεβαίνω γρήγορα στο πεζοδρόμιο, πέφτω πάνω σε σπασμένα πλακάκια τα παρακάμπτω και βγαίνω στον πεζόδρομο. Ανάσανα, στρίβω για την πλατεία ταχυδρομείου, με επιτήδειους ελιγμούς αποφεύγω μηχανάκια ντελίβερι, γιωταχήδες που δεν κατάλαβαν πως είναι χώρος για πεζούς, – αστείο μου φαίνεται αυτό- και πέφτω πάνω στα τραπεζάκια της Ταχυδρομείου, όπου φυσικά εκεί είναι τα όσια και τα ιερά των καφετεριούχων και ουδείς μπορεί να τα αγγίξει, ούτε να σηκώσει τους φραπεδιάρηδες που αραχτοί σε περιεργάζονται αδιάκριτα λες και γύρισες από τον ΄Αρη.Συνειδητοποιώ πως μόνο το σπίτι μου είναι η σωτηρία μου και φεύγω τρέχοντας για να διαπιστώσω ότι, οι μεν αποπάνω έχουν ” πολιτιστική μάζωξη” και τα ντουβάρια τρίζουν από τα ποιοτικά μπουζουκοτράγουδα, η δε διπλανή αποφάσισε με τα τσόκαρά της να αλωνίζει στο παρακείμενο διαμέρισμα. Το σκυλάκι της απέναντι ” φιλόζωης” γαυγίζει αδιάκοπα, και τα διερχόμενα αυτοκίνητα από και προς την υπόγεια διάβαση κορνάρουν αδιάκοπα. Κλείνω τα παράθυρα, τις πόρτες, ωραία εφεύρεση τα διπλά τζάμια, και καλώ το ασθενοφόρο για να με μεταφέρει σε ασφαλές μέρος. Νοσοκομείο, τρελλοκομείο, όπου τέλος πάντων μπορώ να ηρεμήσω. Αέέέρααα!!!!!