Παράσταση απογοήτευσης

Η γυναίκα της Ζάκυθος ( υποτίθεται θεατρική παράσταση).

 

  Λέγαμε ότι η επαρχία θεωρείται υποβαθμισμένη πολιτιστικά γι¨αυτό και οι κάθε λογής θίασοι κάνουν αρπαχτές με έργα και παραστάσεις υποκουλτούρας. Δε φανταζόμασταν όμως ότι θα βλέπαμε στο μονόλογο που παρακολουθήσαμε στο μικρό θεατράκι του Χατζηγιάννειου στον 3^ο όροφο Ιερομόναχο με παπούτσια σπορτέξ και μάλιστα σύγχρονα και ντιζαϊνάτα. ΄Ένα κοινό στην πλειοψηφία τους εκπαιδευτικοί, λόγω του θέματος είχε την ευκαιρία, έκφραση ευγενείας, να νιώσει αμήχανα παρακολουθώντας σε συνεχή μονόλογο και αφήγηση τη Γυναίκα της Ζάκυθος του Σολωμού, ενός έργου που παρείχε τεράστιες δυνατότητες υποκριτικής και σκηνοθεσίας ,αν βέβαια κάποιος ασχολείτο σοβαρά με το κείμενο.

Δυσάρεστη έκπληξη για όσους ξόδεψαν 10 ευρώ για να ακούσουν ένα κείμενο που κάλλιστα μπορούσαν να διαβάσουν και οι ίδιοι. Καϋμένε ιερομόναχε Διονύσιε τι σούμελε να πάθεις να φοράς σπορτέξ και να θωρείς το Μεσολόγγι να αγωνίζεται κατά του Τούρκου. Συγχαρητήρια σε όσους  επέλεξαν και  κάλεσαν το συγκεκριμένο καλλιτέχνη καθώς και στα κριτήρια επιλογής τους. Αν μάλιστα ο εν λόγω καλλιτέχνης έχει τόσες περγαμηνές στο ενεργητικό του, τόσο το χειρότερο για αυτό που παρακολουθήσαμε.

Γιορτή Πολυτεχνείου Νομαρχιακής κοπής.

Καλεσμένη της γιορτής του Πολυτεχνείου από τη Νομαρχία ήμουν και ποτέ δε θα μπορούσα να αρνηθώ να παραστώ σε μια τέτοια γιορτή.Κάποιες φορές μάλιστα αρκετά χρόνια πριν είχα παραστεί σε τέτοιες εκδηλώσεις και τολμώ να πω, πως είχαν κάποιο ενδιαφέρον.

Σήμερα αισθάνθηκα απέραντη απογοήτευση και θλίψη. Θλίψη γι¨αυτό το θλιβερό θέαμα για αυτή τη θλιβερή ΅γιορτή΅. Κάποιοι λίγοι άνθρωποι στα έδρανα της αίθουσας συνεδριάσεων της Νομαρχίας, υπάλληλοι ίσως, με νυσταγμένα και βαριεστημένα βλέμματα άκουγαν; έναν άνευρο λόγο, ένα λόγο που λες και ειπώθηκε για να τονίσει τα τελευταία ηθικοπλαστικά διδάγματα για τους νέους που προβαίνουν σε καταλήψεις, για τους νέους που καίνε την ελληνική σημαία, για νέους που προβαίνουν σε διάφορους βανδαλισμούς, λες και αυτό ήταν το κυρίαρχο θέμα, αντί να αναδείξουμε τους νέους των ηρωϊσμών, να φοβίσουμε με τους νέους των ακραίων καταστάσεων και ενεργειών.

Ο ομιλητής μάλιστα επεχείρησε να μας αποδείξει ότι άλλο είναι το νόημα του Πολυτεχνείου και όχι αυτό των νεανικών αντιδράσεων , αντιδράσεων που αντιβαίνουν στο πνεύμα του νόμου.Μ¨ένα σμπάρο , δυο τρυγώνια, να δώσουμε και το στίγμα των ημερών για τα κακά παιδιά που δεν πάνε στα μαθήματά τους και έχουν το θράσος να διαμαρτύρονται.

Κάθε συναίσθημα γι¨αυτούς τους νέους έλειπε. Ούτε μια νεανική φωνή να τραγουδήσει. Ούτε μια νεανική παρουσία να απαγγείλει. Τίποτα, τίποτα που να θυμίζει αυτή τη μέρα. Ούτε έστω μια μουσική υπόκρουση που να σε μπάζει στο κλίμα.Σα να διεκπεραίωναν μια υποχρέωσή τους όσο πιο ανώδυνα μπορούσαν.

΄ Ελειπαν και στην πλειοψηφία τους οι εκλεκτοί του λαού. Ούτε ο κ. Νομάρχης, ελάχιστοι από το Νομαρχιακό συμβούλιο αισθάνθηκαν την υποχρέωση να παραστούν στην κατ¨επίφαση γιορτή για τα παιδιά του Πολυτεχνείου. Τελικά εμείς οι μεγάλοι καλό είναι να αφήσουμε τέτοιες μνήμες στη νεολαία που άφθαρτη ακόμα, περισσότερο μπορεί να αισθανθεί αυτή τη θυσία.

Γύρισα πραγματικά προβληματισμένη. Στο νου μου φευγαλέα πέρασαν εκείνες οι μέρες του Πολυτεχνείου όπως τις έζησα φοιτήτρια τότε. Στ¨αυτιά μου ηχούν συχνά τα μεγάλα λόγια των μεγάλων ομιλητών για το Πολυτεχνείο οι περισσότεροι από τους οποίους μόνο απ¨έξω έχουν περάσει, λένε μόνο ότι έχουν διαβάσει, και σκέφτομαι ότι τόσα χρόνια στην εκπαίδευση ποτέ δε μίλησα για το Πολυτεχνείο ακριβ ώς επειδή έζησα το Πολυτεχνείο. Και να ελέγξεις το συναίσθημα κιόταν ακόμα είσαι σε ακροατήριο δε μπορείς, ούτε τις αλήθειες που προσωπικά έζησες να αποσιωπήσεις. Γιατί πώς να ξεχάσω ότι πολλές ήταν οι στιγμές απελπισίας μας , όταν από πουθενά δε βλέπαμε βοήθεια και λιγοστός ήταν ο κόσμος που μας συνέδραμε; Αλλά γι¨αυτά ίσως κάποια άλλη φορά μιλήσω.

Χαρακτική για όλα τα προβλήματα της εκπαίδευσης

Με πολλή ανακούφιση διάβασα στην εφημερίδα ότι άρχισαν επιτέλους τα σεμινάρια Χαρακτικής για τους εκπαιδευτικούς της Β-θμιας εκπαίδευσης. Πραγματικά τόσο καιρό γιατί δεν κατάλαβαν ότι η χαρακτική έλειπε από τον εκπαιδευτικό; Πώς δεν αντελήφθησαν ότι η χαρακτική και δή σε μορφές αγίων ήταν το βασικό εργαλείο της τάξης για όλα ανεξαιρέτως τα μαθήματα;. Μα φυσικά η επικοινωνία, η διδακτική, η εξωτερίκευση του μαθητή , η πρόκληση ενδιαφέροντος για τη γνώση περνά μέσα από τη χαρακτική. Αυτό είναι η προτεραιότητα. Δίκαια λοιπόν έμειναν όλα τα άλλα πίσω. Δίκαια δεν είδαμε κανένα σεμινάριο που να έχει να κάνει με τη μουσική, το θέατρο, τον κινηματογράφο, τη διδακτική μέσα από μορφές τέχνης, τα βιωματικά σεμινάρια για τον καθηγητή , σεμινάρια που θα ενθαρρύνουν τους μαθητές να αγαπήσουν το σχολείο και να μάθουν δημιουργώντας. Δίκαια όταν διοργανώνεται κάποιο σεμινάριο με τα παραπάνω αντικείμενα, όλοι οι κύριοι της διοίκησης απουσιάζουν επιδεικτικά. Δίκαια κυνηγούν σχεδόν, κάθε μορφή τέχνης που δε σχετίζεται με τη θρησκεία , όπως αυτοί την ορίζουν. Εκκλησιοκρατία, θρησκοληψία παντού. Αυτό είναι το μέλλον που ευαγγελίζονται για τα παιδιά μας. Και καμαρώνουν κιόλας γιατί όλα τα έχουν λύσει και το σεμινάριο χαρακτικής τους μάρανε!! Αλλά ξέχασα, έχουν και το περιοδικό που μας έχει γυρίσει χρόνια πίσω, στα χρόνια της ζωής του παιδιού. Μακριά από το νέο, μακριά από τις αναζητήσεις των παιδιών μας, μακριά από τους προβληματισμούς τους, γιατί προβληματίζονται για τις ΅ακραίες΅ αντιδράσεις τους; Η μόνη ευχή είναι να τους ξεπεράσουν τα ίδια τα παιδιά γιατί το καλάμι δύσκολα ξεκαβαλικεύεται. Πάντως φωτογένεια έχουν και μάλιστα αισθητικά έχουν , όπως τους κοιτάζω, και κοινά χαρακτηριστικά. Βοήθειά μας.

( Με τη χαρακτική δεν έχω απολύτως τίποτα αντίθετα θεωρώ ότι αποτελεί μια εξ ίσου σημαντική μορφή έκφρασης και τέχνης, πλην η αγανάκτησή μου βρίσκεται στην υποκρισία της προσφοράς πολιτισμού κομμένου και ραμμένου στα μέτρα μας).