΄Οταν πήρα την πρόσκληση στα χέρια μου, καλαίσθητη είναι η αλήθεια, και με ταχυμεταφορά μάλιστα, σκέφθηκα. Μωρέ τι ευαίσθητη ηγεσία έχουμε εμείς στην εκπαίδευση! Θέλουν να μας τιμήσουν μετά από ευδόκιμον χρόνον εις την υπηρεσίαν. Θέλουν να μας ευχαριστήσουν για την προσφορά μας στην εκπαίδευση!
Αλλά, επειδή οι καιροί είναι πονηροί, ξανασκέφθηκα. Και ποιοι είναι ετούτοι που τόσο διακαώς θέλουν να με τιμήσουν; Ποιοί είναι που θέλουν τιμητικό δίπλωμα να μου απονείμουν;. Μήπως τους είδα ποτέ στις εκδηλώσεις που διοργάνωσα στο σχολείο μου; Μήπως τους είδα στην παράσταση που δώσαμε με τη θεατρική ομάδα του σχολείου μου; Μήπως ήρθαν, έστω και για λίγο στα σεμινάρια θεατρικής Παιδείας που διοργάνωσα εγώ με άλλους συναδέλφους και τα οποία τίμησαν με την παρουσία τους τόσοι συνάδελφοι; Μήπως παρακολούθησαν τα δυο θεατρικά έργα που έγραψα και τα οποία παρουσίασαν θεατρικές ομάδες διαφόρων σχολείων σε διάφορα προγράμματα ; Μήπως με πήραν για να με συγχαρούν όταν κάναμε εκείνο το υπέροχο πρόγραμμα για την εγκληματικότητα των νέων, για το οποίο μας ετίμησε η ΕΣΗΕΑ ;
Αλλά ίσως βρε αδερφέ δεν με πήγαιναν εμένα προσωπικά. ΄Ισως δε θεώρησαν αξιόλογη την προσφορά μου στο χώρο της τέχνης και του πολιτισμού στο σχολείο. Μήπως τίμησαν τόσους εκπαιδευτικούς που πραγματικά έδωσαν απεριόριστο χρόνο στην καλλιέργεια της θεατρικής παιδείας των μαθητών τους. Τόσοι συνάδελφοι που συντόνισαν ομάδες μαθητών σε τόσα προγράμματα πολιτιστικά και οικολογικά δεν είδα να τους απονέμουν τιμητικά διπλώματα.
Και επειδή δεν έχω ιδιαίτερη εκτίμηση στις προθέσεις τους ξανασκέφθηκα. Μήπως μας τιμούν από τη χαρά τους γιατί φύγαμε και βόλεψαν καμμια πενηνταριά και βάλε δικούς τους στις θέσεις μας;
Ωραία η φιέστα που ετοίμασαν. Με ύμνους ( ειδικότητά τους) με μουσικές, με επίδοση ιδιοχείρως καλαίσθητων διπλωμάτων, με πλούσιο μπουφέ, με παρλάτες και χαμόγελα.
Και τι να σας πω. ΄Υστερα από αυτά, κανένα δεν είχα ενδοιασμό. Καμιά θέση δεν είχα εγώ σε αυτή τη φιέστα. Την τιμή να πάρω από το χέρι τους την υποκριτική αναγνώριση, αυτή που ποτέ εν ενεργεία δεν μου έδωσαν δεν θα τους την κάνω. Μου έφτασε η τιμή των μαθητών μου. Με αυτούς που καρδιοχτυπήσαμε πάνω στο σανίδι. Με αυτούς που πετάξαμε από τη χαρά μας στις απανωτές βραβεύσεις μας για τις παραστάσεις μας. Αυτοί που αλλάζουν πεζοδρόμιο, όχι για να με αποφύγουν αλλά για να με συναντήσουν και να μου σφίξουν το χέρι.
Μου αρκεί η τιμή των συναδέλφων που τόσες φορές με τίμησαν με την ψήφο τους. Δεν πήρα σύνταξη. Απλά άλλαξα επάγγελμα γιατί δεν άντεχα την άλωση του χώρου από το συντηρητισμό τους.
( Δεν είμαι εναντίον τέτοιων αναγνωρίσεων, αντιδρώ όταν οι διοργανωτές δε με πείθουν)
Απορών καθηγητής .
