συνεχίζεται….
Για να συνεχίσουμε θα έπρεπε να κάνουμε περίληψη προηγούμενων . Δεν έχει όμως και τόση σημασία. Βρισκόμαστε στις 30 Ιανουαρίου και έχουν γίνει δεκάδες τηλεφωνήματα για να διαπιστωθεί αν το εν λόγω χαρτί από τις υπηρεσίες ,ο Θεός να τις κάνε υπηρεσίες , του ΤΕΒΕ έφθασε στην οδό Ακαδημίας υπηρεσία , ο Θεός να την κάνει υπηρεσία , διαδοχικής ασφάλισης ή διαδοχικής ταλαιπωρίας αν προτιμάτε.
Λοιπόν. Την ιστορική ημερομηνία 6 Φεβρουαρίου, το « χαρτί» πηγαίνει στην οδό Ακαδημίας στην Διεύθυνση Διαδοχικής ασφάλισης. Παίρνω τηλέφωνο μου απαντούν ότι πράγματι ήρθε. Πανηγυρίζω πάει λέω τελείωσε η υπόθεση και την επομένη παίρνω για να δω πότε το « χαρτί» θα πάει στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους.
Και ακούω το εξής κουφό.
Μισό λεπτό να δούμε. Πότε ήρθε;
Μεζώνουν τα φίδια. – Μα χθες, λέω, μιλήσαμε και μου είπατε ότι ήρθε. – ΄Όχι κύριε δε μιλήσατε μαζί μου. Θα μιλήσατε με το συνάδερφο ο οποίος σήμερα έχει άδεια λόγω ασθενείας.
- Καλά, λέω, ευχαριστώ λέω.. θα σας πάρω αύριο λέω.. και κλείνω. Επί 15 ημέρες έπαιρνα κάθε μέρα τηλέφωνο και δεν το έβρισκαν το ρημαδοχαρτί πουθενά.
Δρόμο παίρνω δρόμο αφήνω .. Παίρνω το τρένο και ξαναπάω στην Αθήνα να δω τι γίνεται. . Πηγαίνω στο πρωτόκολλο και ρωτάω.- Τι έγινε το χαρτί που έφυγε στις 30 Ιανουαρίου από το ΤΕΒΕ, που έφθασε 6 Φεβρουαρίου στην Ακαδημίας και που δεν πρωτοκολλήθηκε μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου;
Η υπάλληλος, μια καλόκαρδη στρουμπουλή κυρία με παίρνει και με πηγαίνει σε ένα δωμάτιο όπου βρίσκονταν στοίβες από φακέλους και μου λέει — Εδώ μέσα είναι το « χαρτί» σας. Καταλαβαίνετε λοιπόν με προσωπικό δυο ατόμων πότε θα πρωτοκολληθεί, ώστε να μπει σε σειρά για έλεγχο και υπογραφή.
Αποκάηκα ο δόλιος. Πάει δε θα πληρωθώ ποτέ σκέφτομαι. Θα βγάλω καπέλο στην Ομόνοια και τα τέτοια. Μάλλον η συμπαθής κυρία είδε την απελπισία στο βλέμμα μου και μου λέει : – Αφήστε να κοιτάξω σήμερα και ελάτε αύριο όπου θα τον έχω βρει και θα το πάω χέρι- χέρι στον υπεύθυνο.
Αναγκάσθηκα να μείνω στην Αθήνα για να τελειώνει την επομένη η υπόθεση. Θεώρησα μάλλον ότι ήμουν τυχερός που βρήκα άνθρωπο να ενδιαφερθεί ειδικά με τη δική μου υπόθεση και λυπήθηκα όλους τους άλλους που οι φάκελοί τους έβοσκαν σε εκείνο το σκοτεινό γραφειάκι. Την επομένη πρωί- πρωί στέκομαι στα γραφεία στην οδό Ακαδημίας για να εποπτεύσω την ανεύρεση και την μετακίνηση του φακέλου μου, που περιείχε το « χαρτί» που ήταν αναγκαίο για να πληρωθώ κάποτε!
Μόλις μπήκα με έκοψε κρύος ιδρώτας. Η συμπαθής κυρία έλειπε και η αντικαταστάτης της δεν είχε ιδέα . Της εξήγησα την υπόθεση, δεν είχε ενημερωθεί μου λέει και φεύγω με την υπόσχεση ότι όλα θα γίνουν….. Απλά να έκανα κάπου – κάπου κανένα τηλέφωνο έτσι για υπενθύμιση. Αυτό το κάπου – κάπου δεν μου άρεσε αλήθεια αλλά δεν είχα άλλη επιλογή, ούτε και χρήματα για να μείνω και άλλη μέρα στην Αθήνα.
Γυρίζω στη βάση μου και περιμένω. Σε δυο μέρες παίρνω ένα τηλεφώνημα. ΄Ηταν 5 Μάρτη. Μου ζητούν αυτή τη φορά μια βεβαίωση –διευκρίνιση ότι μια ένδειξη στη φορολογική μου δήλωση που αναφέρεται σε έσοδα από ελευθέρια επαγγέλματα δεν διευκρινίζεται ακριβώς πού αναφέρεται . Βρε παιδιά τους λέω, καθηγητής είμαι από τι ελευθέρια επαγγέλματα να έχω έσοδα; Κάτι ψιλά από ενισχυτική διδασκαλία είναι που μάλιστα τα είχα επιστρέψει ως φορολογία και μου έμεινε και ο κόπος. Νόμιμα και πιστοποιημένα από το κράτος είναι. Αλλά αυτοί επέμεναν να στείλω με φαξ κιόλας γρήγορα γρήγορα τη νέα βεβαίωση ότι είναι έτσι και δε διατηρούσα ταυτόχρονα με τη δουλειά μου στο δημόσιο σχολείο και κανένα εργοστάσιο.
Πηγαίνω στο πρώην σχολείο μου και ζητώ να μου δώσουν μια βεβαίωση που να γράφει ότι πήρα χρήματα από την ενισχυτική διδασκαλία και ότι δεν λειτουργούσα παράλληλα με το δημόσιο επιχείρηση η οποία να υπάγεται στη δικαιοδοσία του ΤΕΒΕ. ΄Ημαρτον!!! Μου ζητούσαν πάλι το αυτονόητο. Παίρνω τη βεβαίωση τη στέλνω γρήγορα – γρήγορα με φαξ και περιμένω.
Πριν καν ηρεμήσω λαβαίνω δεύτερο τηλεφώνημα. Αυτή τη φορά ζητούσαν μια υπεύθυνη δήλωση για κάτι καινούργιο. Βρήκαν λέει ότι στο ΤΕΒΕ είχα ένσημα για εννέα μήνες ενώ εμένα μου χρειαζόντουσαν μόνο οχτώ μήνες για να συμπληρώσω τα χρόνια για τη σύνταξη. – Μα βρε καλοί μου άνθρωποι, τους λέω, αφού βλέπετε ότι έχω πληρώσει για οχτώ μήνες τι σας νοιάζει αν έχω δουλέψει εννιά ή και εικοσιενιά μήνες. ΄Εχω όσο χρόνο χρειάζεται τους υπόλοιπους δεν τους χρειάζομαι!!
-Να κάνεις μια δήλωση μου λένε ότι αποποιείσαι αυτόν τον ένα μήνα και δεν τον θέλεις. Και πώς να τη στείλω; Και τότε ακούω το εξής αμίμητο που με κάνει να χάσω τα λιγοστά μαλλιά μου αλλά και την τελευταία ικμάδα του κουράγιου μου.
- Να τη φέρεις αυτοπροσώπως!!!!
Παίρνω το τρένο και πηγαίνω στην Αθήνα. Πάω πάλι στην οδό Ακαδημίας και δίνω τη νέα βεβαίωση. Είμαι εν τάξει; ρωτάω. Βεβαίως μου απαντάνε οι αθεόφοβοι. Θα περιμένεις και όταν θα είναι έτοιμα θα έρθεις και θα τα πας αυτοπροσώπως στο Γενικό Λογιστήριο γιατί αν περιμένεις να πάνε υπηρεσιακά θα πάρεις σύνταξη το 2013. Αυτό με τρέλανε. Μέχρι το 2013 τι θα τρώω; Κανείς δεν μου έδωσε μια πειστική απάντηση και έφυγα.
Καθημερινά τηλεφωνώ. Για μια υπογραφή από τον Διευθυντή του τμήματος.
Τη μια μέρα έλειπε γιατί ήταν άρρωστος. Την άλλη δεν σήκωναν το τηλέφωνο, την Τρίτη είχαν απεργία.
Την τέταρτη ημέρα τηλεφωνούσα ανά μισή ώρα. Η συμπαθής υπάλληλος είχε ανέβει με το φάκελο να τον υπογράψει ο Διευθυντής. Κάθε μισή ώρα μου έλεγαν ότι δεν κατέβηκε ακόμα. Τέλος κατά τις 1 περίπου το μεσημέρι λαμβάνω τη χαρμόσυνη είδηση ότι και η νέα μου υπεύθυνη δήλωση μαζί με την παλαιότερη βεβαίωσή μου, μαζί με το χαρτί από το ΤΕΒΕ και τέλος πάντων μαζί με όλα τα άλλα δικαιολογητικά Υ Π Ο Γ Ρ Α Φ Τ Η Κ Α Ν.Ιστορική ημερομηνία 14 Μαρτίου του σωτηρίου έτους 2008.
Επειδή ήταν αδύνατον και φυσικώς και οικονομικώς και ψυχικώς να ξαναπάω στην πρωτεύουσα επεφόρτισα μια φίλη δικηγόρο η οποία πήρε το φάκελο και τον παρέδωσε στο Γενικό Λογιστήριο του κράτους. Και… περιμένω τώρα, πότε θα ευοδώσει να εξετασθεί, αν βέβαια δε χρειάζονται και τίποτα άλλο, για να πάρω τη σύνταξή μου. Εν τω μεταξύ σας θυμίζω ότι η πρώτη μου αίτηση συνταξιοδότησης έγινε 31 Αυγούστου 2007, τώρα έχουμε 23 Μαρτίου 2008 και περιμένω…. Διάβασα κάπου και χάρηκα ότι η κυβέρνησή μας υποσχέθηκε ότι οι συντάξεις θα δίνονται σε 15 ημέρες από την υποβολή αίτησης συνταξιοδότησης. Εγώ έχω 7 μήνες μέχρι τώρα και περιμένω. Μάλλον ο νόμος αυτός δεν ισχύει για μένα.
Συνεχίζεται
Η αποκριά άμεσα συνδεδεμένη με τη μεταμφίεση, την ιδιοποίηση της μορφής, της ζωής και της παρουσίας κάποιου άλλου. Η αποκριά με τις μάσκες της, μου θυμίζει πολλά. Μου θυμίζει το σήμερα, την επικαιρότητα, την πολιτική, τις ανθρώπινες σχέσεις, τα ενδιαφέροντα, τις πράξεις , και γιατί όχι και τις σκέψεις καθενός μας.
