Η λειψυδρία προ των πυλών του σπάταλου πολιτισμού μας

Κυριακή σήμερα και ξύπνησα από τους εφιαλτικούς ήχους του νερού που έτρεχε σπάταλα στις γύρω πολυκατοικίες. Γυναίκες με το λάστιχο στο χέρι σκορπούσαν αγαθά που δεν τους ανήκουν, πλένοντας μπαλκόνια, μπατζούρια κάγκελα με άφθονο νερό, και άντρες με το λάστιχο επίσης στο χέρι έπλεναν το ΅ακριβό ΅τους αυτοκίνητο, χωρίς να ξέρουν τελικά ποιο είναι το πιο ακριβό. Το νερό που σπαταλούν ή το αυτοκίνητό τους. Καλό εί ναι όλοι αυτοί να διέθεταν λίγο από το χρόνο τους να διαβάσουν τα παρακάτω. Αφιερωμένα εξαιρετικά στους σπάταλους, και άμυαλους;;;

—————————————————————————-

Η λειψυδρία και οι ξηρασίες αποτελούν όλο και συχνότερα φαινόμενα στην Ευρώπη. Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΕ , τα τελευταία τριάντα χρόνια, το ποσοστό του πληθυσμού και των εκτάσεων στην ΕΕ που πλήττονται κάθε χρόνο από την ξηρασία έχει αυξηθεί σημαντικά (από 6% σε 13% κατά μέσο όρο), επιβαρύνοντας την ευρωπαϊκή οικονομία με τουλάχιστον 100 δις ευρώ.

Οι πρόσφατες εξελίξεις δείχνουν ότι, τα επόμενα χρόνια, το φαινόμενο της λειψυδρίας θα γίνει εντονότερο σε όλη την Ευρώπη. Μια από τις πλέον εκτεταμένες ξηρασίες ήταν αυτή του 2003, που έπληξε πάνω από 100 εκατομμύρια ανθρώπους και το ένα τρίτο περίπου της έκτασης της ΕΕ, με συνολικό κόστος περίπου 8,7 δις ευρώ.

Μήπως ξεχνάτε εύκολα κύριε Κύρκο;

Διάβασα στην εφημερίδα για την παρουσίαση του βιβλίου του Λ. Κύρκου σχετικά με τις στιγμές από την προσωπική του διαδρομή ότι παρουσιάσθηκε στην αίθουσα του Παγκόσμιου Πολιτιστικού Ιδρύματος του Ελληνισμού της διασποράς ” Ανδρέας Παπανδρέου” και μου ήρθαν στο μυαλό οι μέρες του 89. Οι μέρες που λαύρος ο κ. Κύρκος μιλούσε για τον ” κλέφτη” Ανδρέα Παπανδρέου, που πήρε, λέει, τα χρήματα, που με την δική του ψήφο και τις δικές του ενέργειες πήγε ένας πολιτικός ηγέτης στο ειδικό δικαστήριο, και τώρα τι ειρωνεία στο φέρον το ονομα του ίδρυμα ο κύριος Κύρκος εμβαπτισθείς στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ παρουσιάζει τις πολιτικές του στιγμές. ΄Ομως δεν θεωρώ ότι ξεχνάει ο κόσμος, τον οποίον τόσο πρόσβαλε ο κύριος Κύρκος. Δεν ξέρω αν πέτυχε ή απέτυχε ο συγκεκριμένος πολιτικός,όπως είπε ο κ. Α νδρουλάκης, θεωρώ όμως ότι χρωστάει στον κόσμο πού τότε, ανεξάρτητα με ότι επακολούθησε, πίστεψε σε μια αλλαγή του κόσμου μια συγνώμη!!Πολύ περισσότερο που μετά από αυτό το στημένο δικαστήριο τίποτα δεν προέκυψε. Δεν ξέρω τι γράφει και τι θέση παίρνει στο βιβλίο του, εγώ όμως περιμένω τουλάχιστον μια συγνώμη που μέρχι τώρα, κανείς από τους πρωταγωνιστές της ζοφερής τότε ιστορίας δεν το έκαναν.

Bραβείο κοινού!!!

Βρέθηκα στην προβολή της ταινίας ¨Το νησί¨,στην πρώτη ημέρα των προφεστιβαλικών εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Μεσογειακού κινηματογράφου. Η ταινία του Κιμ Κι Ντιουκ, μια εκπληκτική ταινία μέσα σε μια ονειρεμένη φύση, με λημναίες καλύβες, όπου οι άνθρωποι μέσα σε μια αναντιστοιχία με την ομορφιά της φύσης ,ζούσαν την ασχήμια της ανθρώπινης φύσης. Σκληρή ταινία, ενός κόσμου με διαφορετική από την κουλτούρα και την νοοτροπία του δυτικού κόσμου, συναρπαστική απόλυτα, ρεαλιστική με σκηνές που έκοβαν την ανάσα.

Και όμως!! Υπήρχαν στην αίθουσα αρκετοί, άσχετοι θα πω, χαμηλού πνευματικού και αισθητικού επιπέδου θα πω, που όλα τα έβλεπαν μέσα από την γελοιότητα, που οι ίδιοι κουβαλούσαν μέσα τους. Στις πιο τραγικές σκηνές γελούσαν!! Μάλιστα, γελούσαν, μιλούσαν, σχολίαζαν σχόλια παιδαριώδη λες και δεν υπήραν άλλοι γύρω τους. Λες και δεν υπήρχαν άνθρωποι μυημένοι στην τέχνη του κινηματογράφου. Απορώ πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι ικανοί να ξεχωρίσουν το δράμα από την κωμωδία. Πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξέρουν το πολύ απλό. ΄Οτι στον κινηματογράφο ή μας αρέσει και βλέπουμε μια ταινία σιωπηλοί, ή δεν μας αρέσει και φεύγουμε.

Αλήθεια μήπως θα πρέπει να υπάρχει και βρα βείο ήθους κοινού; Μήπως λέω;

Γκρίνιαξα πάλι. Αλλά πιστέψτε με έχω δίκιο.