Βρέθηκα στην προβολή της ταινίας ¨Το νησί¨,στην πρώτη ημέρα των προφεστιβαλικών εκδηλώσεων του Φεστιβάλ Μεσογειακού κινηματογράφου. Η ταινία του Κιμ Κι Ντιουκ, μια εκπληκτική ταινία μέσα σε μια ονειρεμένη φύση, με λημναίες καλύβες, όπου οι άνθρωποι μέσα σε μια αναντιστοιχία με την ομορφιά της φύσης ,ζούσαν την ασχήμια της ανθρώπινης φύσης. Σκληρή ταινία, ενός κόσμου με διαφορετική από την κουλτούρα και την νοοτροπία του δυτικού κόσμου, συναρπαστική απόλυτα, ρεαλιστική με σκηνές που έκοβαν την ανάσα.
Και όμως!! Υπήρχαν στην αίθουσα αρκετοί, άσχετοι θα πω, χαμηλού πνευματικού και αισθητικού επιπέδου θα πω, που όλα τα έβλεπαν μέσα από την γελοιότητα, που οι ίδιοι κουβαλούσαν μέσα τους. Στις πιο τραγικές σκηνές γελούσαν!! Μάλιστα, γελούσαν, μιλούσαν, σχολίαζαν σχόλια παιδαριώδη λες και δεν υπήραν άλλοι γύρω τους. Λες και δεν υπήρχαν άνθρωποι μυημένοι στην τέχνη του κινηματογράφου. Απορώ πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι ικανοί να ξεχωρίσουν το δράμα από την κωμωδία. Πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξέρουν το πολύ απλό. ΄Οτι στον κινηματογράφο ή μας αρέσει και βλέπουμε μια ταινία σιωπηλοί, ή δεν μας αρέσει και φεύγουμε.
Αλήθεια μήπως θα πρέπει να υπάρχει και βρα βείο ήθους κοινού; Μήπως λέω;
Γκρίνιαξα πάλι. Αλλά πιστέψτε με έχω δίκιο.
