Ο Μάης έκανε αισθητή την παρουσία του σε όλη τη διαδρομή. Μεσσηνία. Νότια άκρη της Πελοποννήσου – Λάρισα. Απέραντες εκτάσεις χρωματισμένες από τη φύση με κίτρινες μαργαρίτες και κόκκινες παπαρούνες. Πράσινο χαλί με όλες τις αποχρώσεις του πράσινου, βοκαμβύλιες ανθισμένες , πολλά πάρα πολλά σε χρώματα και ποικιλία, τριαντάφυλλα. Απλόχερη η φύση σ΄αυτή τη νότια ζεστή γωνιά της Ελλάδας.
Α πό μακριά σ¨ένα φανάρι φάνηκε ένα τσούρμο, παρέες- παρέες , με κίτρινα στεφάνια περασμένα στα χέρια , στο λαιμό, φορεμένα στο κεφάλι ή σε αυτοσχέδιους πάγκους . Τσιγγάνες με τις ιδιόμορφες φορεσιές και το μελαμψό δέρμα, με γιρλάντες κίτρινες και χρυσά φτιασίδια μας περίμεναν γελαστές και πρότειναν στο παράθυρο του αυτοκινήτου τα στεφάνια που είχαν φτιάξει από κίτρινες μαργαρίτες περασμένες σε σκοινί. Πήραμε δυο ένα για το αυτοκίνητο και ένα για το λαιμό. Μέρα που είναι. Αλλιώτικοι καιροί. Αλλιώτικη πρωτομαγιά. Κάποτε ο νους μας πήγαινε στις συγκεντρώσεις, στις διεκδικήσεις, τώρα, σε όλη τη διαδρομή τίποτα δε θύμιζε την εργατική πρωτομαγιά. Λες και δεν υπάρχουν οι εργαζόμενοι των 500 ευρώ. Λες και δεν υπάρχουν άνεργοι. Σαν να ξεχάσαμε τις πληγές του κόσμου. Μόνο παρέες συναντούσαμε με λουλούδια και καπνό από αυτοσχέδιες ψησταριές στις παραλίες και στα χωράφια.
Στη Ναύπακτο, πλησιάζοντας στην πλατεία πήρε τ¨αυτί μας κάτι σαν επαναστατικά τραγούδια. Μερικές δεκάδες άνθρωποι με κόκκινες σημαίες επέμεναν να μας θυμίζουν την πρωτομαγιά των εργατών. Την πρωτομαγιά που δεν είναι αργία αλλά απεργία.Ποιοι ήταν παραφωνία στη σημερινή μέρα;
Και πάρα κάτω όλα μαζί. Αλλοδαποί, μελαμψοί με πολλά στεφάνια από άσπρα και κόκκινα γαρύφαλα προσπαθούσαν να βγάλουν ένα πενιχρό μεροκάματο πουλώντας τα στους εκδρομείς. Ποιος όμως είχε την πολυτέλεια να δώσει το πεντόευρο για ένα στεφάνι;
Σκεπτικοί συνεχίζουμε. Φθάνουμε στα διόδια. Η πραγματικότητα μας προσγειώνει. Μέχρι προχθές πληρώναμε 2 ευρώ διόδια για την πόλη μας τη Λάρισα. Σήμερα ανήμερα της εργατικής πρωτομαγιάς, άλλα 2,5 ευρώ έφυγαν από την τσέπη μας για να πάμε στο σπίτι μας. ΄Ετσι απλά αθόρυβα. Αλλά όταν δεν βγαίνουμε στους δρόμους για την ακρίβεια, για τη φτώχεια και την ανεργία για την αύξηση κατά 150% των διοδίων θα βγούμε;
Πληρώσαμε και φύγαμε. Ευτυχώς που η κοπέλα από τα διόδια μας ευχήθηκε γελαστά καλό δρόμο. Κάτι είναι και αυτό.
Η Κυριακή είναι η μέρα που η Αθήνα φανερώνει το πολύχρωμο, πολυπολιτισμικό της πρόσωπο.΄Ολες οι φυλές, όλες οι εθνικότητες στους ηλιόλουστους δρόμους, άλλοι για βόλτα στη μέρα της σχόλης, άλλοι για να εκθέσουν την πραμάτεια τους και άλλοι για να βρουν τους δικούς τους σκορπισμένους και αυτούς στις συνοικίες και τους δρόμους της φιλόξενης και αφιλόξενης μαζί τούτης μεγαλούπολης.Όλη την εβδομάδα στο κυνήγι του επιούσιου.
΄Ομόνοια Κυριακή πρωί. Η πραμάτεια στην είσοδο του ηλεκτρικού. Από ρούχα μέχρι εργαλεία, από χτενάκια , μαντήλια μέχρι «χειροποίητα» φθηνά κοσμήματα, παπούτσια και εσώρουχα για όλους αλλά και για όσους θέλουν να στείλουν κάτι φανταχτερό στους αγαπημένους που έμειναν πίσω. « Σου στέλνω και κάτι για τα μαλλιά να με θυμάσαι και να με ΄περιμένεις.
