Αποκριάτικες μάσκες!!!

Η αποκριά άμεσα συνδεδεμένη με τη μεταμφίεση, την ιδιοποίηση της μορφής, της ζωής και της παρουσίας κάποιου άλλου. Η αποκριά με τις μάσκες της, μου θυμίζει πολλά. Μου θυμίζει το σήμερα, την επικαιρότητα, την πολιτική, τις ανθρώπινες σχέσεις, τα ενδιαφέροντα, τις πράξεις , και γιατί όχι και τις σκέψεις καθενός μας.

Φοράω τη μάσκα και γίνομαι όποιος θέλω. Φοράω τη μάσκα και ξεγελάω όποιον θέλω. Φοράω τη μάσκα και φέρομαι όπως θέλω. Φοράω τη μάσκα και κανείς δεν καταλαβαίνει, αν κλαίω, αν γελάω, αν κοροϊδεύω, αν λυπάμαι ή αν χαίρομαι. Για μια μόνο μέρα γίνομαι αυτός που πραγματικά θα ήθελα να είμαι. Βλέπω τα πάντα μέσα από τη μάσκα μου. Η μάσκα μου είναι το φίλτρο μου. Φιλτράρω τις επιθυμίες μου. Φιλτράρω τα πρέπει μου. Φιλτράρω τις κοινωνικές αξίες, τις φέρνω στα μέτρα μου. Και γίνομαι για μένα όπως θέλω εγώ και για τους άλλους όπως πρέπει. Γίνομαι Ζαχόπουλος, ο χρηστός γεν. Γραμματέας του ΥΠΠΟ. ΄Ολοι με σέβονται. Ποιος ξέρει τι υπάρχει πίσω από τη μάσκα μου;. Γίνομαι πρωθυπουργός και τάζω ότι θέλω. Ποιος ξέρει τι σκέφτομαι πίσω από τη μάσκα μου; Γίνομαι ηθικός τιμητής των πάντων. Ποιος ξέρει πόσο είμαι διεφθαρμένος;Γίνομαι φύλακας του περιβάλλοντος. Ποιος ξέρει πόσα απόβλητα ρίχνω; Ποιος ξέρει πόσα δέντρα καίω; Ποιος ξέρει πόσο νερό σπαταλάω; Ποιος ξέρει πόσα σκουπίδα αφήνω όπουδήποτε;

Τη μάσκα μας λοιπόν όλοι και πάμε. Για την κοινωνία της υποκρισίας και του εφησυχασμού, του καθωσπρεπισμού και της ηθικολογίας. Για την κοινωνία του ψεύδους. Αν…….

Φιέστες για συνταξιούχους !!!

΄Οταν πήρα την πρόσκληση στα χέρια μου, καλαίσθητη είναι η αλήθεια, και με ταχυμεταφορά μάλιστα, σκέφθηκα. Μωρέ τι ευαίσθητη ηγεσία έχουμε εμείς στην εκπαίδευση! Θέλουν να μας τιμήσουν μετά από ευδόκιμον χρόνον εις την υπηρεσίαν. Θέλουν να μας ευχαριστήσουν για την προσφορά μας στην εκπαίδευση!

Αλλά, επειδή οι καιροί είναι πονηροί, ξανασκέφθηκα. Και ποιοι είναι ετούτοι που τόσο διακαώς θέλουν να με τιμήσουν; Ποιοί είναι που θέλουν τιμητικό δίπλωμα να μου απονείμουν;. Μήπως τους είδα ποτέ στις εκδηλώσεις που διοργάνωσα στο σχολείο μου; Μήπως τους είδα στην παράσταση που δώσαμε με τη θεατρική ομάδα του σχολείου μου; Μήπως ήρθαν, έστω και για λίγο στα σεμινάρια θεατρικής Παιδείας που διοργάνωσα εγώ με άλλους συναδέλφους και τα οποία τίμησαν με την παρουσία τους τόσοι συνάδελφοι; Μήπως παρακολούθησαν τα δυο θεατρικά έργα που έγραψα και τα οποία παρουσίασαν θεατρικές ομάδες διαφόρων σχολείων σε διάφορα προγράμματα ; Μήπως με πήραν για να με συγχαρούν όταν κάναμε εκείνο το υπέροχο πρόγραμμα για την εγκληματικότητα των νέων, για το οποίο μας ετίμησε η ΕΣΗΕΑ ;

Αλλά ίσως βρε αδερφέ δεν με πήγαιναν εμένα προσωπικά. ΄Ισως δε θεώρησαν αξιόλογη την προσφορά μου στο χώρο της τέχνης και του πολιτισμού στο σχολείο. Μήπως τίμησαν τόσους εκπαιδευτικούς που πραγματικά έδωσαν απεριόριστο χρόνο στην καλλιέργεια της θεατρικής παιδείας των μαθητών τους. Τόσοι συνάδελφοι που συντόνισαν ομάδες μαθητών σε τόσα προγράμματα πολιτιστικά και οικολογικά δεν είδα να τους απονέμουν τιμητικά διπλώματα.

Και επειδή δεν έχω ιδιαίτερη εκτίμηση στις προθέσεις τους ξανασκέφθηκα. Μήπως μας τιμούν από τη χαρά τους γιατί φύγαμε και βόλεψαν καμμια πενηνταριά και βάλε δικούς τους στις θέσεις μας;

Ωραία η φιέστα που ετοίμασαν. Με ύμνους ( ειδικότητά τους) με μουσικές, με επίδοση ιδιοχείρως καλαίσθητων διπλωμάτων, με πλούσιο μπουφέ, με παρλάτες και χαμόγελα.

Και τι να σας πω. ΄Υστερα από αυτά, κανένα δεν είχα ενδοιασμό. Καμιά θέση δεν είχα εγώ σε αυτή τη φιέστα. Την τιμή να πάρω από το χέρι τους την υποκριτική αναγνώριση, αυτή που ποτέ εν ενεργεία δεν μου έδωσαν δεν θα τους την κάνω. Μου έφτασε η τιμή των μαθητών μου. Με αυτούς που καρδιοχτυπήσαμε πάνω στο σανίδι. Με αυτούς που πετάξαμε από τη χαρά μας στις απανωτές βραβεύσεις μας για τις παραστάσεις μας. Αυτοί που αλλάζουν πεζοδρόμιο, όχι για να με αποφύγουν αλλά για να με συναντήσουν και να μου σφίξουν το χέρι.

Μου αρκεί η τιμή των συναδέλφων που τόσες φορές με τίμησαν με την ψήφο τους. Δεν πήρα σύνταξη. Απλά άλλαξα επάγγελμα γιατί δεν άντεχα την άλωση του χώρου από το συντηρητισμό τους.

 ( Δεν είμαι εναντίον τέτοιων αναγνωρίσεων, αντιδρώ όταν οι διοργανωτές δε με πείθουν) 

Απορών καθηγητής .

΄Ολοι πεινάνε στον κινηματογράφο;;;;

Εκνευρίζομαι αφάνταστα με το διπλανό μου στον κινηματογράφο που έρχεται με δυο σακούλες γαριδάκια και μασουλάει κάνοντας εκείνο τον ενοχλητικό θόρυβο των σιαγόνων του.Μήπως είναι θέμα παιδείας; ΄Ολοι στον κινηματογράφο πεινάνε; ΄Ελεος.

Απαιτώ  Αφού πληρώνω για να δω ένα έργο, όχι μόνο να βλέπω αλλά να ακούω και τους διαλόγους και τη μουσική χωρίς παράσιτα ποπ κορν.

Τι σημαίνουν τα ποσοστά για τον Αρχιεπίσκοπο;

Με συντριπτικό ποσοστό οι πολίτες αποφάνθηκαν σε σχετικό γκάλοπ, υπέρ της παρέμβασης της εκκλησίας, σε χώρους της κοινωνίας, όπου το βασικό, κυρίαρχο και από το πολίτευμα της δημοκρατίας καθορισμένο ρόλο, τον έχει η κυβέρνηση που ο λαός με την ελεύθερη ψήφο του έχει εκλέξει. Ούτε λίγο, ούτε πολύ ζητούν δηλαδή οι ίδιοι οι πολίτες, ο ελέω Θεού εκλεγμένος να έχει βαρύνοντα λόγο σε θέματα τα οποία έχουν παρουσιασθεί ως προγραμματικές θέσεις από τα κόμματα ,σε μια ευνομούμενη δημοκρατική πολιτεία και με βάση τα οποία ψηφίζονται από τους πολίτες.

Τι μπορεί όμως να σημαίνουν όλα αυτά; Θρησκοληψία, συντηρητισμό, υπερβολική εμπιστοσύνη στην ΅αντικειμενική΅κρίση του εκάστοτε προκαθήμενου ή μήπως απογοήτευση και δυσπιστία προς τους πολιτικούς και την πολιτική γενικότερα; Μήπως το αρρωστημένο πολιτικό κλίμα έχει στρέψει τους πολίτες στην αναζήτηση στηριγμάτων στο χώρο της εκκλησίας; Και τέλος πόσο ανιδιοτελείς ήταν οι παρεμβάσεις του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου; Μήπως οι παρεμβάσεις του ήταν απαλλαγμένες από πολιτικό χρώμα και τοποθέτηση; Μήπως υπήρξαν σημάδια κοσμικής εξουσίας και προσωπικής προβολής; Τελικά επιδείχθηκε η ίδια σπουδή στην ενίσχηση του κοινωνικού ρόλου της εκκλησίας σε επίπεδο φιλανθρωπίας, τομέας που κατ΄εξοχήν της ανήκει ; Και τέλος πόσο θεμιτό είναι οι μη εκλεγμένοι από το λαό να ορίζουν τα του λαού, στηριζόμενοι στη θρησκευτική πίστη των πιστών;

Δυστυχώς έχουμε αφεθεί και ανακηρύσσουμε ρυθμιστές της πολιτικής μας ζωής τους δημοσιογράφους , τα Μέσα Ενημέρωσης, τους παρακαθήμενους των αξιωματούχων, τους εκβιαστές και εκβιαζόμενους.Ας διεκδικήσουμε αυτό που δικαιούμαστε. Τίμιους πολιτικούς και όχι επίορκους , ειλικρινείς και αδέσμευτους από εξαρτήσεις, ηθικούς και αγωνιστές για το καλό της χώρας, και από την εκκλησία να αφοσιωθεί στο ρόλο για τον οποίο έχει ταχθεί. Αυτόν της θρησκευτικής καθοδήγησης και πίστης. Κάθε άλλος ρόλος μόνο επικίνδυνος μπορεί να αποβεί και για τη Δημοκρατία μας και για όλους.

Σώστε αυτό το σκυλάκι από τη σκλαβιά!!!

Περνάω κάθε μέρα. Από το ίδιο πεζοδρόμιο. Περνάω εγώ και τόσοι άλλοι από αυτό το απαίσιο κλουβί όπου ένα σκυλάκι κλεισμένο μέσα, φυλακισμένο δεν μπορεί ούτε ένα βήμα να κάνει χωρίς να χτυπήσει στα κάγκελα που ο κύριος αφέντης του, έμπορος ζώων το έχει κλείσει. ΄Ασπλαχνος αυτός, αδιάφοροι και οι διαβάτες, το προσπερνούν και φεύγουν. ΄Ενα σκυλάκι που επαιτεί τη συμπόνια μας. Την ανθρωπιά μας , εμάς των ζώων που το βλέπουμε να τριγυρνάει σε μια απαίσια φυλακή όπου ούτε το ποδαράκι του δεν μπορεί να απλώσει. Εκεί στο άθλιο κλουβί του που σε μέγεθος δεν ξεπερνά κλουβί για περιστέρια το βλέπω ώρες,μέρες, νύχτες, βδομάδες, μήνες. Περνάω τα βράδια και το βλέπω μέσα στο μαγαζί στο ίδιο ακριβώς κλουβί της σκλαβιάς του. Περνάω τη μέρα και το βλέπω να μας κοιτάζει με απορία.Να κουνάει την ουρίτσα του μήπως και το λυπηθούν τουλάχιστον τα μικρά παιδάκια και πείσουν τους γονείς του να το αγοράσουν, τους γονείς  που τα τραβούν γρήγορα μακριά και συνεχίζουν το δρόμο τους.

Γιατί με έχετε κλείσει μέσα; αναρρωτιέται.Για λίγα ευρώ όσο θα με έχετε κλεισμένο τι να περιμένω; Για λίγα ευρώ μας κάνει χαρές μήπως και το λυπηθούμε και το πάρουμε. Για λίγα ευρώ μήνες τώρα περνάει μέσα στη στενή φυλακή του χωρίς τίποτα κακό να έχει κάνει.Πόσο καιρό θα πρέπει να περιμένει για να εξαργυρώσει το φαγητό του; Ακόμα και αυτοί οι πανάθλιοι που το εμπορεύονται δε θα μπορούσαν να του εξασφαλίσουν λίγο χώρο;΄Ετσι για δυο βήματα για μια μικρή ανάσα. ΄Ισως ονειρεύεται να τρέξει στα χωράφια. Να βρει φίλους , να κυλισθεί στα χορτάρια και στο χώμα. Ποιος τέλος πάντων θα μας θυμίσει πόσο απάνθρωποι είμαστε; Μήπως να φτιάξουμε ένα ανάλογο κλουβί για το αφεντικό του για να νιώσει τι σημαίνει τέτοια σκληρή δοκιμασία χωρίς μάλιστα να έχει σε κάτι φταίξει; ΄Ελεος άνθρωποι. ΄Εχουν και τα ζώα δικαιώματα στην ελευθερία.

Τέτοιος πολιτισμός;; Ευχαριστώ δεν θα πάρω

Ο Πολιτισμός μας!!!

Ο Πολιτισμός μας εξαντλείται στις εκθέσεις ζωγραφικής, τις συναυλίες,τους συλλόγους κατά των αναξιοπαθούντων, τις κάθε είδους παραστάσεις, τα κάθε είδους μπαράκια, τα κάθε είδους σφηνάκια. Μέλη διαφόρων οργανώσεων εγγεγραμμένοι από το 19…. έχουμε συμμετάσχει σε δεκάδες συνέδρια για το πώς θα σώσουμε τον κόσμο, το περιβάλλον, θα περισώσουμε την ειρήνη. Στις πορείες , αν έχει καλό καιρό και είναι κλειστά και τα μαγαζιά, διατρανώνουμε την πίστη μας για αγώνα κατά των διακρίσεων, του ρατσισμού, της φτώχειας στον πλανήτη.

Εικόνες σαν και αυτή μας αφήνουν αδιάφορους. Τις προσπερνάμε για την πιο κοντινή καφετέρια.΄Ασχετα με την ευθύνη του εικονιζόμενου και κάθε τέτοιου αναρρωτιέμαι, υπάρχει κοινωνικό κράτος; Μήπως να αναθεωρήσουμε το περιεχόμενο του όρου πολιτισμός;

Θα βλέπω μόνο Διαφημίσεις

Θα βλέπω απ’ εδώ και εμπρός μόνο διαφημίσεις.

Για να ξεγελιέμαι στον κόσμο τους. Για να νομίζω ότι μπορώ από χοντρή να γίνω μανεκέν. Για να πιστεύω ότι μπορώ να φορέσω όλα των σχεδιαστών τα ρούχα και να μου πηγαίνουν. Για να μπαίνω στα μπαρ και να γυρίζουν όλοι να με κοιτάζουν και εγώ να τους ρίχνω το φιλέσπλαχνο βλέμμα μου. Για να βγαίνουν τα ρούχα μου από το πλυντήριο κάτασπρα. Για να σιδερώνω σώβρακα και να τραγουδάω. Για να είμαι ευτυχισμένη όταν ο μπόμπιρας μου φέρει τη φανέλα του μέσα στη λάσπη.

Θα βλέπω μόνο διαφημίσεις. Για να φαντάζομαι ότι μαγειρεύω στην υπέροχη ντιζαϊνάτη κουζίνα μου, με ψηλοτάκουνα και ρούχα στο χρώμα των ντουλαπιών. ΄Οτι φτιάχνω υπέροχα πράγματα για τον επίσης υπέροχο άντρα μου, για τα χαρούμενα παιδιά μου για τα τρυφερά εγγόνια μου.

Θα βλέπω μόνο διαφημίσεις. Για να παραμυθιάζομαι ότι μπορώ να ακούσω τους καλλιτέχνες που μου αρέσουν. ΄Οτι μπορώ να δω τα θέατρα που με συγκινούν. ΄Οτι μπορώ και εγώ να ξεφύγω από τη μιζέρια της καθημερινότητας.

Θα βλέπω μόνο διαφημίσεις για να βυθίζομαι στον κόσμο τους. Για να πετιέμαι στο ΄Αμστερνταμ, στο Πουκετ, στο Παρίσι και στο Λονδίνο, στα χιονοδρομικά και στα μαγευτικά τους ξενοδοχεία, στα πολύβουα παζάρια της Ανατολής, στις ερήμους με τζιπ και οδηγούς, στις παραλίες και στις μαγευτικές ακρογιαλιές, στους μεγάλους εμπορικούς δρόμους με όλου του κόσμου τα καλά.

Θα βλέπω μόνο διαφημίσεις. Για να μη βλέπω την αθλιότητά του πραγματικού κόσμου που με περιβάλλει. Για να μη σκέφτομαι ότι δε θα τα βγάλω πέρα. Για να μη σκέφτομαι ότι σε λίγο θα κρυώνω γιατί δε θα έχω πετρέλαιο. Για να μη σκέφτομαι ότι οι εκπτώσεις είναι για λίγους και πάντως όχι για μένα. Για να μη κονταίνω, φαρδαίνω, μεταποιώ τα ρούχα της προηγούμενης και προπροηγούμενης σαιζόν για να είμαι τουλάχιστον αξιοπρεπής.

Θα βλέπω μόνο διαφημίσεις. Για να μη πιω χαπάκια για τα χάλια της ηγεσίας μας. Για να μην ακούω τα ψέμματά τους. Για να μη βλέπω τη κυνική τους προποίηση. Για να μη νιώθω την περιφρόνηση που έχουν για μένα. Για να μην είμαι μάρτυρας στις βρώμικες ρόζ ( και όχι μόνο) ιστορίες τους. Για να μη γίνω μέρος του αδίσταχτου παιχνιδιού των εκδοτών.

Θα βλέπω μόνο διαφημίσεις. Μήπως και συνειδητοποιήσω την οικτρή μου θέση, και βγω στους δρόμους για να διεκδικήσω ό,τι μου ανήκει και μου το έχουν κλέψει.Μήπως και αντί για μούτζες αρχίσω να δίνω και χαστούκια. Μήπως επιτέλους πιστέψω στη δύναμή μου, στη δύναμή μας για να αλλάξουμε αυτή τη νοσηρή κατάσταση που μας θέλει πιόνια του καναπέ.

Γιορτές και πανηγύρια….. τέλος !!!!

Οι γιορτές πέρασαν. Για άλλους χαρούμενα, για άλλους βαρετά, για άλλους αδιάφορα ,για άλλους μοναχικά. Άλλοι βρέθηκαν με συγγενείς, άλλοι με φίλους και άλλοι με το βλέμμα στην πόρτα και το αυτί στο κουδούνι μήπως και κάποιος τους θυμηθεί. ΄Αλλοι στα σπίτια τους, άλλοι σε πολύβουα κέντρα διασκέδασης και άλλοι στο κρεβάτι της δοκιμασίας. Οι ευχές άλλαξαν χείλη . Τα κινητά μετέφεραν μηνύματα ευχών.- Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος!!!΅ Ο χρόνος δεν είναι ούτε παλιός ούτε καινούργιος. Είναι χρόνος. Ο αδίστακτος, ο αδάμαστος, ο χρόνος που δεν αλλάζει με λόγια, μόνο με πράξεις. Ο χρόνος που είτε χτες, είτε σήμερα, είτε αύριο ορίζεται από μας σαν περιεχόμενο.

Τι μένει από όλα αυτά; Μήπως μερικές φωτογραφίες με ΅πρωτοχρονιά 2008 στο….΅ Μήπως μερικοί κάδοι από αδειανά κουτιά δώρων; Γεύση ελπίδας για το αύριο ή μήπως ανακούφιση – Ούφ, πέρασαν και αυτές οι γιορτές!!. Τώρα στους ρυθμούς μας πάλι. Κι έτσι καλά είναι… Καλή χρονιά σε όλους.

Αν….

 

Παρουσιαστές της συμφοράς!!!

Λοιπόν, Τηλεόραση δεν βλέπω και καλά κάνω. Από σπόντα έπιασα σε μια εκπομπή του καναλιού 902 μια εκπομπή μουσική με τίτλο κάτι για παντελόνια σαν ένδυμα και κάτι τέτοια με καλεσμένο τον θαυμαστό και λόγω ηλικίας Αποστόλη Χάρμα. Καλά βρε παιδί μου αυτός ο παρουσιαστής από τι είναι φτιαγμένος; Ανέκφραστος, στιφός και στριφνός, το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν να διαβάσει την παρακάτω ερώτηση.Ο άνθρωπος τραγουδούσε, ενενήντα χρονών περίπου, είχε χιούμορ, είχε αξιοθαύμαστη για την ηλικία του ζωντάνια και ο άλλος σφιγμένος , κούτσουρο απέναντί του με ένα κομπολόι, πολύ μόστρα δηλαδή διεκπεραίωνε την εκπομπή. ΄Ελεος χριστιανοί. Παρουσιαστές να σου πετύχουν. Το επόμενο δεκαήμερο, από σπόντα θα δω πάλι τηλεόραση.

Καλή χρονιά σε όλους!!!!

Γιατί ρε άσχετε μου χαλάς τη βραδιά;;;;

Γιατί βρε άσχετε της διπλανής παρέας μου χαλάς τη βραδιά; Γιατί δε ρωτάς πού μπαίνεις και γιατί μπαίνεις. Γιατί δε ρωτάς αν έχουν κοκορέτσι, κοντοσούβλι ή γύρο και αν όχι να την κάνεις για σουβλατζίδικο; Γιατί δεν καταλαβαίνεις απολίτιστε και αγράμματε ότι δεν είναι μπουζούκια όλοι οι χώροι; Γιατί την ώρα που δυο εξαίσιες φωνές τραγουδούν γαλλικό ρετρό, εσύ διηγείσαι τις κυνηγετικές σου επιτυχίες στην Κοιλάδα Λαρίσης; Γιατί κουνιέσαι στους ρυθμούς λάτιν με αυτό το άγαρμπο κορμί σου με το παρακατιανό μάγκικο πέτσινο μπουφάν, το καρώ πουκάμισο, βγαλμένο έξω από τη στομαχάρα σου γελώντας δυνατά και μιλώντας για την αγαπημένη σου ομάδα την ΑΕΛΑΡΑ; Και αφού έτσι και αλλιώς ούτε άκουσες τίποτα, ούτε καταλαβαίνεις από τέτοια μουσική γιατί δε σηκώνεσαι να φύγεις;

Τί σου έφταιξα εγώ που ήθελα να απολαύσω από τις δυο όμορφες παρουσίες το τραγούδι του Τσε Γκεβάρα, που θα νομίζεις ότι είναι παίχτης της ομάδας σου ή τραγουδιστής στην εκπομπή της Πάνια , να χειροκροτάς σε ρυθμό άσχετο, να φωνάζεις .. μπράβοοοοο, μπράβοοοο, μπράβοοο!!! ( πάντα τρεις για chic φαντάζομαι), για να φαίνονται οι αλυσίδες που έχεις στο περικάρπιό σου, τί έκφραση βρήκα πάλι θεέ μου- μαζί με τις μπλε χαντρούλες φυλαχτά , μη σε ματιάσουν τρομάρα μου, τα πολλά δαχτυλίδια και το κινητό που έχεις μονίμως στο χέρι για να επικοινωνείς , εσύ ο γόης με τις γκόμενες;

Γιατί ενώ κάποια στιγμή έβγαλες το ηλεκτρονικό παιχνιδάκι και έπαιζες τρίλιζα ή δεν ξέρω τι άλλο παιχνίδι δε συνέχισες μέχρι το τέλος της βραδιάς να ησυχάσουμε; Γιατί δεν έστελνες όλα τα , ανορθόγραφα σίγουρα, μηνυματάκια σου σε όλους σου τους θείους στο χωριό να βρούμε για λίγο την ηρεμία μας;

Γιατί παραγγέλνεις το ένα ουίσκι μετά το άλλο, γιατί κουνάς θορυβωδώς το μπουκάλι από μακριά στο γκαρσόν, όπως στις ταβέρνες και σε κάθε γουλιά τσουγκράς με τους γύρω σου, ιδίου περίπου βεληνεκούς, λέγοντας – άντε βίβα;Γιατί δε βρέθηκε ένας μαγαζάτορας να πετάει έξω όλους αυτούς. Να τους πληρώνουμε και τη γαρδούμπα βρε αδερφέ να πάνε να τη φάνε δωρεάν, αλλού όμως.

Σε ένα μπαράκι θέλησα να πάω εδώ στο Λάρισα Σίτυ, να ακούσω καλή μουσική, σε ήρεμο και ζεστό, πολιτισμένο περιβάλλον. Ζητάω πολλά; Ακόμα και για την πόλη μας; ΄Ελεος!!!!!!