Αισθάνομαι την ανάγκη να συγχαρώ τη θεατρική ομάδα της παιδικής σκηνής του Θεσσαλικού Θεάτρου για την πρωτοβουλία της να παρουσιάσει στα παιδιά που δοκιμάζονται αυτές τις μέρες στο κρεβάτι του νοσοκομείου το έργο της ” Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων” Μπράβο στο σκηνοθέτη ΄Ακυ Μητσούλη. Νομίζω ότι η ευαισθησία του συνέβαλε καθοριστικά.
Απόπειρα κριτικής
Πραγματικά η πρόθεσή μου δεν είναι να κάνω κριτική στην παράσταση της σκηνής Τεχνών ” Το φιντανάκι”. Τι να κάνουν οι άνθρωποι. Δεν μπορείς να κάνεις και πολλά πράγματα σε ένα θεατρικό με ένα θέμα που τίποτα δεν μπορεί να πει στην εποχή μας, όπου όλες οι καταστάσεις που εξιστορεί είναι σχεδόν ξεπερασμένες.Η μόνη περίπτωση να σταθεί είναι να μπει κάποιος στο κλίμα μιας άλλης εποχής και αν θέλεις να δει τη σύγκριση και τη διαφορετική νοοτροπία αλλά και την οπτική που θα αντιμετώπιζε κάποιος παρόμοιες καταστάσεις. Γιατί πραγματικά ποιος θα μπορούσε να ισχυρισθεί ότι η περίπτωση μιας κοπέλας φτωχής και καταφρονεμένης θα εξελισσόταν σήμερα κατά ανάλογο τρόπο.Τα σύγχρονα κορίτσια μόνο ως μουσειακό και παραδοσιακό είδος θα το αντιμετώπιζαν.
Ας είναι, το θέμα μου δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι με τί κριτήρια επιλέγονται στα επαρχιακά σχήματα, ερασιτεχνικά και μη, τα έργα που ανεβαίνουν.Αβασάνιστα, χωρίς να εντρυφήσει κάποιος στη σύχρονη θεατρική πραγματικότητα που όσο και να υπολείπεται της αντίστοιχης του Ευρωπαϊκού θεατρικού κόσμου έχει πάντως να δώσει έργα περισσότερο σύγχρονα και με προβληματική της εποχής από το ” Φιντανάκι” . Είχα την εντύπωση πως έβλεπα μια ελληνική ταινία, η υπόθεση άλλωστε έχει κοινά στοιχεία με πάρα πολλές άλλες, σε δεύτερη, με τη σημασία της λέξης , έκδοση.
Δε θα αναφερθώ στις παραμέτρους της παράστασης, υποκριτική, σκηνοθεσία,κ.λ.π.-, υπήρξαν καλές και μέτριες σκηνές,καλές και μέτριες υποκριτικές αποδόσεις,ένα σκηνικό ρεαλιστικό και αναμενόμενο- γιατί δεν έχω πρόθεση να σταθώ σ’ αυτά. ΄Οταν το θέατρο στις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες απογειώνεται, εμείς στο Ελλαδιστάν επιμένουμε στα ίδια.Θα πω μόνο ότι μετά το ” Ποιος ανακαλυψε την Αμερική” και το ” Λεύτερο ζευγάρι”, περίμενα περισσότερο ανεβασμένο τον πήχυ.
Χριστούγεννα…. Γιορτή;;;;;
Τα Χριστούγεννα τελικά είναι η γιορτή των αντιθέσεων.Η γιορτή της υπερβολής και του παράλογου, του καταναλωτισμού και του άγχους, της αγωνίας για το τίποτα και της απάθειας για το σημαντικό. Η γιορτή των εντάσεων μέσας μας και γύρω μας. ΄Ολα, αισθήματα, συναισθήματα, σκέψεις, επιθυμίες, φορτίζονται και χτυπάνε κόκκινο. Της αγάπης και της μοναξιάς, της χαράς και της θλίψης, της αδιαφορίας και του μίσους, της ελπίδας και της απογοήτευσης.
Στους δρόμους άνθρωποι βιαστικοί, με την αγωνία να προλάβουν. ΄Ολοι κάτι πρέπει να προλάβουν. Εκδηλώσεις , Bazaar,( κοινώς παζάρια), γιορτές για παιδιά, για μεγάλους, για ηλικιωμένους, για ξένους, για μετανάστες, για γυναίκες, για κρατούμενους και ελεύθερους, για λυτούς και δεμένους, γιορτές μιας κοινωνίας δήθεν που θυμάται ότι υπάρχουν και μη ευνοημένοι σ’ αυτή τη ζωή μόνο για 5- 6 ημέρες το χρόνο.
Η εκμετάλλευση της ανέχειας απόλυτη. Κάθε γωνιά και μια θέση επαίτη, πραγματικού η πλασματικού που προβάλει και διαλαλεί τη μιζέρια του. Που θυμίζει την άλλη πλευρά του νομίσματος. Παιδάκια μισοναρκωμένα – τί αδιαφορία της πολιτείας ;- σε αμφίβολες ” αγκαλιές” μανάδες με ταλαίπωρα και ανάπηρα ” παιδιά”, θύματα και θύτες μιας ανελέητα σκληρής πραγματικότητας, με τεντωμένο το χέρι για βοήθεια, να διεκδικούν από το συνειδησιακό μας και από το 13ο μισθό μας. Το μισθό που θα κατατεθεί στο βωμό του γκλάμουρ, του πρώτου τραπεζιού πίστας, της ανεξέλεγκτης και ανελέητης γαστριμαργίας.
Χριστούγεννα…. Γιορτή αγάπης…… ( αν αγαπάτε!!!!!)
Πολιτιστικά σχόλια και ειδήσεις.
Τζαρτζάνεια στον Τύρναβο!!!
Διαβάσαμε στον τοπικό τύπο, πληροφορηθήκαμε και από τους φορείς που συμμετέχουν, ότι τα Τζαρτζάνεια , το Πανελλαδικό Συνέδριο για την ελληνική γλώσσα θα πραγματοποιηθεί για δεύτερη χρονιά, και φαίνεται ότι τα θεμέλια για να καθιερωθεί ως θεσμικό γεγονός έχουν μπει. Η ελληνική γλώσσα η τόσο πολύπαθη και ταλαιπωρημένη από τους νεοέλληνες έχει ανάγκη από εκδηλώσεις που να προβάλλουν την αναγκαιότητα αν μη τι άλλο για τον σεβασμό της. Ο Αχ. Τζάρτζανος ο μεγάλος αυτός δάσκαλος της γλώσσας είναι η κορυφαία προσωπικότητα των γραμμάτων που μόρφωσε με την γραμματική του και μορφώνει ακόμα, εκατομμύρια έλληνες. Παρά το γεγονός ότι πολλοί μαθητές λόγω της δυσκολίας του εγχειριδίου φοβόντουσαν τη γραμματική όλοι αναγνωρίζουν ότι όσοι πραγματικά ενέσκηψαν σ¨αυτό έμαθαν σωστά να χειρίζονται την ελληνική γλώσσα.
Κορυφαίοι φορείς συμμετέχουν ως διοργανωτές του Συνεδρίου, Η Νομαρχία Λάρισας , ο Δήμος Τυρνάβου, τόπος καταγωγής του μεγάλου δασκάλου, το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και ο Σύνδεσμος φιλολόγων ν. Λάρισας. Πολύ καλή επιλογή και η αποκέντρωση που επιχειρείται, η μεταφορά δηλαδή του Συνεδρίου στον Τύρναβο. Με ενδιαφέρον αναμένονται και οι παράπλευρες εκδηλώσεις του συνεδρίου. Αναμονή λοιπόν μέχρι τις 9 Μαίου…
Με την ευκαιρία του γλωσσολογικού σεμιναρίου κάνουμε μια πρόταση στους αναγνώστες μας.. Στείλτε μας όποια επιγραφή, τίτλο, ονομασία συναντάτε και πιστεύετε ότι αποτελεί βάναυση παραποίηση της γλώσσας μας και εμείς θα τη δημοσιεύσουμε.
Για παράδειγμα είδα κάπου την λέξη .. κρατηθείτε…. Ντερλικογεύσεις, αν είναι δυνατόν . Δηλαδή η νεοελληνική έκφραση ντερλικώνω που σημαίνει τρώγω ασύστολα , τρώγω μέχρι σκασμού , τρώγω ζωωδώς , δίπλα στην γνήσια αρχαία και νεοελληνική λέξη γεύσις, γεύση που εννοεί την ευχαρίστηση τη λεπτότητα την ανθρώπινη αίσθηση της γεύσης. Το αποτέλεσμα της σύζευξης το αφήνω στην κρίση σας.
Βιβλία και Μουσική
Με την ευκαιρία της παρουσίασης του βιβλίου του Θ. Παλιούγκα ΅Η Λάρισα κατά τα χρόνια της Τουρκοκρατίας ( 1423 – 1881) τόμος Β όσοι βρεθούν στο Χατζηγιάννειο στις 5 Δεκεμβρίου θα απολαύσουν το μουσικό σχήμα τριων Ιρανών που θα παρουσιάσουν παραδοσιακές συνθέσεις της Ανατολής.
Παρακολουθούμε πραγματικά πάρα πολλές παρουσιάσεις βιβλίων στην πόλη μας, από πολλούς αξιολογότατους στην πλειοψηφία τους λογοτέχνες, αλλά δεν είναι λίγες οι φορές που αυτές οι παρουσιάσεις καταλήγουν σε μια ανιαρή εκδήλωση με κάποια στοιχεία για τη ζωή του λογοτέχνη και μια περίληψη του βιβλίου, άντε και λίγα αποσπάσματα. Και όμως θα μπορούσε κάθε τέτοια παρουσίαση να αποτελεί και ένα πολιτιστικό γεγονός, αν συνοδευτεί με μουσική, βίντεο, η ζωγραφική πάντα σε σχέση με το βιβλίο ή τη γενικότερη συγγραφική δουλειά του συγγραφέα. Η σημερινή παρουσίαση πιστεύουμε ότι και για το συγκρότημα που παρουσιάζεται θα έχει ενδιαφέρον χωρίς φυσικά να επισκιάζεται η πολύ εμπεριστατωμένη δουλειά του συγγραφέα Θόδ. Παλιούγκα.
Χάρτα πολιτισμού
Ξαφνικά πριν από ένα ή περισσότερο χρόνο έκανε την εμφάνισή του ένας σύλλογος με τον περίεργο όσο και ενδιαφέροντα τίτλο Χάρτα πολιτισμού. Πολύ γρήγορα αυτός ο τίτλος υπέγραφε πάρα πολλές και ποιοτικές πολιτιστικές εκδηλώσεις τόσο που βλέποντας τον διοργανωτή να πηγαίνουμε με κλειστά μάτια. Αεράκι πραγματικά πολιτισμού, ενός πολιτισμού που ξέφευγε από τις καθιερωμένες εκδηλώσεις και τολμούσε και σε είδη λιγότερο προσιτά στο μέσο άνθρωπο. Βλέπουμε ότι δυναμικά οι φίλοι της Χάρτας πολιτισμού ,μπήκαν και φέτος το Χειμώνα στη δράση με ανάλογες πολιτιστικές εκπλήξεις.
Σημειώνουμε το ενδιαφέρον σεμινάριο με θέμα Μελωδιότυποι και τροπικά συστήματα βορειοανατολικής Μεσογείου. Μακάμ, ήχοι και νεοελληνικοί λαϊκοί δρόμοι.
Αγαπητοί φίλοι της Χάρτας Πολιτισμού στείλτε μας περισσότερες λεπτομέρειες για το συγκεκριμένο σεμινάριο. Και κάτι άλλο: Πώς γίνεται κάποιος μέλος του συλλόγου σας;
΄Εκθεση εικαστικών έργων στο Χατζηγιάννειο.
Να μην ξεχάσουμε να επισκεφθούμε το φυσικό κόσμο του Γιάννη Ευαγγελόπουλου στο Χατζηγιάννειο. Εμείς θα πάμε και θα σας μεταφέρουμε εντυπώσεις.
΄Ολοι κάτι περιμένουμε…
Περιμένουν το τρένο; Καθισμένα πάνω σε μια βαλίτσα με αποσκευές την ελπίδα για μια πιο γατίσια ζωή, περιμένουν το μεταφορικό μέσο που θα τα μεταφέρει σε έναν ονειρικό κόσμο. Σε ένα κόσμο που δε θα είναι προορισμένα να γίνουν εφημερίδα πατημένη στην άσφαλτο.
Σε έν α κόσμο που θα αγαπά τα ζώα και το γλυκό αθώο τους βλέμμα.
΄Ομως μάλλον το…… τρένο της ελπίδας για αλλαγή αργεί. Και ο φίλος του απογοητεύτηκε και έφυγε αφήνοντας τον σκεπτικό. Δεν είναι εύκολο με μια βαλίτσα γεμάτη προβλήματα να αλλάξεις ρότα. ΄Εμεινε λοιπόν μόνος πάνω στη ζεστασιά των ανθρώπινων ρούχων.
Παράσταση απογοήτευσης
Η γυναίκα της Ζάκυθος ( υποτίθεται θεατρική παράσταση).
Λέγαμε ότι η επαρχία θεωρείται υποβαθμισμένη πολιτιστικά γι¨αυτό και οι κάθε λογής θίασοι κάνουν αρπαχτές με έργα και παραστάσεις υποκουλτούρας. Δε φανταζόμασταν όμως ότι θα βλέπαμε στο μονόλογο που παρακολουθήσαμε στο μικρό θεατράκι του Χατζηγιάννειου στον 3ο όροφο Ιερομόναχο με παπούτσια σπορτέξ και μάλιστα σύγχρονα και ντιζαϊνάτα. ΄Ένα κοινό στην πλειοψηφία τους εκπαιδευτικοί, λόγω του θέματος είχε την ευκαιρία, έκφραση ευγενείας, να νιώσει αμήχανα παρακολουθώντας σε συνεχή μονόλογο και αφήγηση τη Γυναίκα της Ζάκυθος του Σολωμού, ενός έργου που παρείχε τεράστιες δυνατότητες υποκριτικής και σκηνοθεσίας ,αν βέβαια κάποιος ασχολείτο σοβαρά με το κείμενο.
Δυσάρεστη έκπληξη για όσους ξόδεψαν 10 ευρώ για να ακούσουν ένα κείμενο που κάλλιστα μπορούσαν να διαβάσουν και οι ίδιοι. Καϋμένε ιερομόναχε Διονύσιε τι σούμελε να πάθεις να φοράς σπορτέξ και να θωρείς το Μεσολόγγι να αγωνίζεται κατά του Τούρκου. Συγχαρητήρια σε όσους επέλεξαν και κάλεσαν το συγκεκριμένο καλλιτέχνη καθώς και στα κριτήρια επιλογής τους. Αν μάλιστα ο εν λόγω καλλιτέχνης έχει τόσες περγαμηνές στο ενεργητικό του, τόσο το χειρότερο για αυτό που παρακολουθήσαμε.
Γιορτή Πολυτεχνείου Νομαρχιακής κοπής.
Καλεσμένη της γιορτής του Πολυτεχνείου από τη Νομαρχία ήμουν και ποτέ δε θα μπορούσα να αρνηθώ να παραστώ σε μια τέτοια γιορτή.Κάποιες φορές μάλιστα αρκετά χρόνια πριν είχα παραστεί σε τέτοιες εκδηλώσεις και τολμώ να πω, πως είχαν κάποιο ενδιαφέρον.
Σήμερα αισθάνθηκα απέραντη απογοήτευση και θλίψη. Θλίψη γι¨αυτό το θλιβερό θέαμα για αυτή τη θλιβερή ΅γιορτή΅. Κάποιοι λίγοι άνθρωποι στα έδρανα της αίθουσας συνεδριάσεων της Νομαρχίας, υπάλληλοι ίσως, με νυσταγμένα και βαριεστημένα βλέμματα άκουγαν; έναν άνευρο λόγο, ένα λόγο που λες και ειπώθηκε για να τονίσει τα τελευταία ηθικοπλαστικά διδάγματα για τους νέους που προβαίνουν σε καταλήψεις, για τους νέους που καίνε την ελληνική σημαία, για νέους που προβαίνουν σε διάφορους βανδαλισμούς, λες και αυτό ήταν το κυρίαρχο θέμα, αντί να αναδείξουμε τους νέους των ηρωϊσμών, να φοβίσουμε με τους νέους των ακραίων καταστάσεων και ενεργειών.
Ο ομιλητής μάλιστα επεχείρησε να μας αποδείξει ότι άλλο είναι το νόημα του Πολυτεχνείου και όχι αυτό των νεανικών αντιδράσεων , αντιδράσεων που αντιβαίνουν στο πνεύμα του νόμου.Μ¨ένα σμπάρο , δυο τρυγώνια, να δώσουμε και το στίγμα των ημερών για τα κακά παιδιά που δεν πάνε στα μαθήματά τους και έχουν το θράσος να διαμαρτύρονται.
Κάθε συναίσθημα γι¨αυτούς τους νέους έλειπε. Ούτε μια νεανική φωνή να τραγουδήσει. Ούτε μια νεανική παρουσία να απαγγείλει. Τίποτα, τίποτα που να θυμίζει αυτή τη μέρα. Ούτε έστω μια μουσική υπόκρουση που να σε μπάζει στο κλίμα.Σα να διεκπεραίωναν μια υποχρέωσή τους όσο πιο ανώδυνα μπορούσαν.
΄ Ελειπαν και στην πλειοψηφία τους οι εκλεκτοί του λαού. Ούτε ο κ. Νομάρχης, ελάχιστοι από το Νομαρχιακό συμβούλιο αισθάνθηκαν την υποχρέωση να παραστούν στην κατ¨επίφαση γιορτή για τα παιδιά του Πολυτεχνείου. Τελικά εμείς οι μεγάλοι καλό είναι να αφήσουμε τέτοιες μνήμες στη νεολαία που άφθαρτη ακόμα, περισσότερο μπορεί να αισθανθεί αυτή τη θυσία.
Γύρισα πραγματικά προβληματισμένη. Στο νου μου φευγαλέα πέρασαν εκείνες οι μέρες του Πολυτεχνείου όπως τις έζησα φοιτήτρια τότε. Στ¨αυτιά μου ηχούν συχνά τα μεγάλα λόγια των μεγάλων ομιλητών για το Πολυτεχνείο οι περισσότεροι από τους οποίους μόνο απ¨έξω έχουν περάσει, λένε μόνο ότι έχουν διαβάσει, και σκέφτομαι ότι τόσα χρόνια στην εκπαίδευση ποτέ δε μίλησα για το Πολυτεχνείο ακριβ ώς επειδή έζησα το Πολυτεχνείο. Και να ελέγξεις το συναίσθημα κιόταν ακόμα είσαι σε ακροατήριο δε μπορείς, ούτε τις αλήθειες που προσωπικά έζησες να αποσιωπήσεις. Γιατί πώς να ξεχάσω ότι πολλές ήταν οι στιγμές απελπισίας μας , όταν από πουθενά δε βλέπαμε βοήθεια και λιγοστός ήταν ο κόσμος που μας συνέδραμε; Αλλά γι¨αυτά ίσως κάποια άλλη φορά μιλήσω.
Χαρακτική για όλα τα προβλήματα της εκπαίδευσης
Με πολλή ανακούφιση διάβασα στην εφημερίδα ότι άρχισαν επιτέλους τα σεμινάρια Χαρακτικής για τους εκπαιδευτικούς της Β-θμιας εκπαίδευσης. Πραγματικά τόσο καιρό γιατί δεν κατάλαβαν ότι η χαρακτική έλειπε από τον εκπαιδευτικό; Πώς δεν αντελήφθησαν ότι η χαρακτική και δή σε μορφές αγίων ήταν το βασικό εργαλείο της τάξης για όλα ανεξαιρέτως τα μαθήματα;. Μα φυσικά η επικοινωνία, η διδακτική, η εξωτερίκευση του μαθητή , η πρόκληση ενδιαφέροντος για τη γνώση περνά μέσα από τη χαρακτική. Αυτό είναι η προτεραιότητα. Δίκαια λοιπόν έμειναν όλα τα άλλα πίσω. Δίκαια δεν είδαμε κανένα σεμινάριο που να έχει να κάνει με τη μουσική, το θέατρο, τον κινηματογράφο, τη διδακτική μέσα από μορφές τέχνης, τα βιωματικά σεμινάρια για τον καθηγητή , σεμινάρια που θα ενθαρρύνουν τους μαθητές να αγαπήσουν το σχολείο και να μάθουν δημιουργώντας. Δίκαια όταν διοργανώνεται κάποιο σεμινάριο με τα παραπάνω αντικείμενα, όλοι οι κύριοι της διοίκησης απουσιάζουν επιδεικτικά. Δίκαια κυνηγούν σχεδόν, κάθε μορφή τέχνης που δε σχετίζεται με τη θρησκεία , όπως αυτοί την ορίζουν. Εκκλησιοκρατία, θρησκοληψία παντού. Αυτό είναι το μέλλον που ευαγγελίζονται για τα παιδιά μας. Και καμαρώνουν κιόλας γιατί όλα τα έχουν λύσει και το σεμινάριο χαρακτικής τους μάρανε!! Αλλά ξέχασα, έχουν και το περιοδικό που μας έχει γυρίσει χρόνια πίσω, στα χρόνια της ζωής του παιδιού. Μακριά από το νέο, μακριά από τις αναζητήσεις των παιδιών μας, μακριά από τους προβληματισμούς τους, γιατί προβληματίζονται για τις ΅ακραίες΅ αντιδράσεις τους; Η μόνη ευχή είναι να τους ξεπεράσουν τα ίδια τα παιδιά γιατί το καλάμι δύσκολα ξεκαβαλικεύεται. Πάντως φωτογένεια έχουν και μάλιστα αισθητικά έχουν , όπως τους κοιτάζω, και κοινά χαρακτηριστικά. Βοήθειά μας.
( Με τη χαρακτική δεν έχω απολύτως τίποτα αντίθετα θεωρώ ότι αποτελεί μια εξ ίσου σημαντική μορφή έκφρασης και τέχνης, πλην η αγανάκτησή μου βρίσκεται στην υποκρισία της προσφοράς πολιτισμού κομμένου και ραμμένου στα μέτρα μας).
Λεύτερο ζευγάρι. Λεύτερη κριτική για μια παράσταση
Οι απαιτήσεις, όταν ξεκινάς να παρακολουθήσεις μια παράσταση με κύρια χαρακτηριστικά, το μονόλογο, τα δυο πρόσωπα επί σκηνής για μια και πλέον ώρα, τη σκηνοθεσία από μια νέα ηθοποιό που τολμά να εκτεθεί στο κοινό μιας πόλης μυημένης στα θεατρικά και γαλουχημένης από ένα Θεσσαλικό θέατρο, είναι εξ¨ορισμού προσαρμοσμένες στα παραπάνω στοιχεία. ΄Ετσι ξεκίνησα να παρακολουθήσω τη συγκεκριμένη παράσταση ‘ συνηθίζω ΄¨αλλωστε να βλέπω όσες περισσότερες παραστάσεις μπορώ γιατί από όλες παίρνω΅, το βράδι της προηγούμενης Παρασκευής.
Λοιπόν, τουλάχιστον και με τις πιο αυστηρές διαθέσεις κριτικής, καλοπροαίρετης φυσικά, δεν με απογοήτευσε. Δεν αισθάνθηκα ότι έχασα την ώρα μου. Δεν αισθάνθηκα ότι προδόθηκε το κείμενο. Δε με βρήκε σύμφωνη η υποκριτική, αλλά δεν με έκανε να βγω από τα ρούχα μου κιόλας. Βρήκα ενδιαφέρον το σκηνικό . Βρήκα σε πολλά σημεία ευρηματική τη σκηνοθεσία.Είδα δυο ανθρώπους που σέβονταν το θεατή και πρόσφεραν τον καλό και σε πολλά σημεία τον καλύτερό τους εαυτό σ¨αυτό που επέλεξαν να παρουσιάσουν.
Θα μπορούσε ίσως η κοπέλα να ήτανπιο φειδωλή στις δυνατές κραυγές με στόχο να δείξει την ένταση και τη αντιπαλότητά της με το σύντροφό της. Κάποιες στιγμές γινόταν κουραστική καθώς επαναλαμβανόταν στο ίδιο ύφος, στο ίδιο μοτίβο και με τις ίδιες ακριβώς κινήσεις και στάσεις σώματος.Ο σύντροφός της γενικά ήταν πειστικός χωρίς σκαμπανεβάσματα στα πλαίσια βέβαια που του επέτρεπε ένας ρόλος γενικά επίπεδος , σ¨ένα όχι ιδιαίτερα δυνατό, επιφανειακό, καθημερινό θάλεγα, προσωπική άποψη εκφράζω, κείμενο και εν πάση περιπτώσει όχι από τα δυνατότερ του συγγραφέα.
Υπήρξαν βέβαια και στιγμές που η πρωταγωνίστρια έπιασε πολύ καλές αποδόσεις και λόγου αλλά κυρίως ύφους όπως και στιγμές που θα μπορούσε σαφώς να ήταν καλύτερη.
Ωστόσο, πολύ ενθαρυντικό βρήκα το γεγονός ότι ένα νέο κορίτσι τολμά να σκηνοθετεί και να δραστηριοποιείται στον τόπο του.
Αυτό δείχνει και την πρόθεση των δημιουργών για συνέχεια μετά την πολύ επιτυχημένη παράσταση στην οποία συμμετείχε στο΅Ποιός ανακάλυψε την Αμερική΅. Εύχομαι αυτή η συνέχεια να είναι δημιουργική και ποιοτικά ανοδική.
Τέλος να σημειώσω ότι το θεατράκι ΅σκηνή τεχνών΅είναι πραγματικά ένας χώρος πολιτιστικής δημιουργίας πιστό στην ποιότητα, βήμα για νέους καλλιτέχνες, ζεστό για το θεατή, εναλλακτική πρόταση στα παραμάγαζα της πόλης μας και ελπίζω ότι το κοινό θα στηρίξει αυτή την προσπάθεια των υπευθύνων του. ΄Εχω πραγματικά ζήσει πολύ καλές στιγμές σ¨αυτό το χώρο από αντίστοιχες πολύ αξιόλογες εκδηλώσεις. Αυτά.
Η αναξιοκρατία στα στελέχη της Μέσης Εκπαίδευσης και όχι μόνο.
Αντί οποιουδήποτε σχολίου παραθέτω απόσπασμα από το ΄Εθνος στο οποίο καταφαίνεται και μέσα από αφηγήσεις υποψηφίων πώς τα μεγάλα κεφάλια που διοικούν την εκπαίδευση, τα παιδιά μας δηλαδή επιλέγονται από την νεοδημοκρατική κυβέρνηση. Μοναδικό κριτήριο, η θητεία στη ΔΑΚΕ, ο χαφιεδισμός, ο αυταρχισμός, η ημετεροκρατία , η αναξιοκρατία σε όλη της την έκταση. Ευτυχώς έφυγα και αισθάνομαι απελευθερωμένη αλλά και ελεύθερη να λέω αυτά που πιστεύω .
ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ Γ. ΜΠΑΣΕΑΣ
Απορρίφθηκε γιατί δεν ήταν κομματικό στέλεχος
Ο Κ. Γιάννης Μπασέας, είναι 32 χρόνια εκπαιδευτικός. Εχει υπηρετήσει σε μονοθέσια σχολεία της επαρχίας, επί 14 χρόνια ήταν διευθυντής σε σχολεία της Αθήνας, επίσης υπηρέτησε ως προϊστάμενος γραφείου αλλά και ως σχολικός σύμβουλος. Επειτα από αυτό αποφάσισε να διεκδικήσει μια θέση Προϊσταμένου γραφείου εκπαίδευσης. Να τι λέει ο ίδιος:
Τα αντικειμενικά μετρήσιμα μόριά μου (υπηρεσιακή κατάσταση, πτυχία, μετεκπαίδευση κ.λπ.) ήταν 28,8 (με άριστα το 30). Στον διαγωνισμό τύπου ΑΣΕΠ που συμμετείχα πήρα 2.3 (με άριστα το 4). Αρα ήμουν μεταξύ των πρώτων. Στο τρίτο στάδιο της διαδικασίας της συνέντευξης, η βαθμολογία που μου έβαλε η επιτροπή ήταν 12,71 με άριστα το 20, που είχε ως συνέπεια να μείνω έξω από την τοποθέτηση στα γραφεία Προϊσταμένων.
Θα πρέπει να πω ότι την ίδια περίοδο στη συνέντευξη που συμμετείχα για επιλογή σχολικών συμβούλων, πήρα 19 με άριστα το 20. Τι μεσολάβησε στο διάστημα αυτό για να πάρω στην επιλογή προϊσταμένων 12, 71; Από την όλη διαδικασία φάνηκε ότι βαθμολογήθηκα με μικρό βαθμό στη συνέντευξη, γιατί δεν ανήκω σε αυτούς που ορισμένοι χαρακτηρίζουν «ως δικά μας παιδιά».
